jesienna deprecha mnie dopadła

Cześć Forumowicze :) kurde, muszę się wygadać.. w prawdzie mam znajomych, którym mogę się wyżalić, wypłakać itd itp ale jednak nie jestem z nimi tak blisko, a przynajmniej nie mam na tyle odwagi aby powiedzieć im co tak naprawdę czuję i co zaprząta moje myśli. Dlatego liczę na Wasze pocieszenie i na uświadomienie mnie, że może tak w rzeczywiśtości nie jestem w takim czarnym tyłku jak mi się wydaje ;P Więc tak, zacznę od tego, że jestem studentką, 22lata, wynajmuje wsólnie ze znajomymi mieszkanie, pracuje. Moja "załamka" zaczęła się od wakacji, kiedy to coś we mnie pękło, coś się zmienilo i z calkiem aktywnej dziewczyny stałam się totalnym leniem... przestałam chodzić na siłkę, mocno przytyłam, moje życie towarzyskie w ogole nie istniało, z resztą dalej prawie go nie ma. Jedynie przy życiu utrzymywała mnie praca, w której niestety miałam wiele problemów i stresujących chwil, które zajadałam czekoladkami. W okresie nastoletnim byłam anorektyczką, później bulimiczką, następnie można rzec, że się "wyleczyłam" a teraz moje problemy obżerania się znów powróciły... tyle, ze bez prób zwracania pokarmu... I wydaje mi się, że pomoc psychologa bedzie niezbędna... Następnie pod koniec wakacji przeszłam śmierć bliskiej mi osoby oraz rozstanie z moją niedoszłą dziewczyną (na domiar tego jestem ukrytą biseksualistką, co też na swój sposób mnie męczy bo wciąż nie czuje się gotowa na coming out..) Przez pracę bardzo rzadko jestem w swoim rodzinnym domu, za którym ogromnie tęsknię. Wychowałam się w dużym domu na wsi, pełnym psiaków, kotów i innych zwierząt. Teraz życie w dużym mieście zaczyna mi doskwierać i czuję, że nie jest to najlepsze miejsce dla mnie, no ale cóż zachciało się studiować to teraz nie ma odwrotu (dobrze, że chociaż kierunek który wybrałam w miarę mnie cieszy i nie sprawia mi trudności ;) ) Kolejną rzeczą, która mnie jeszcze bardziej podłamała była kradzież mojego telefonu, na który pracowałam całe wakacje i który do najtańszych nie należał...Do najbogatszych studentek nie należę niestety, więc dla mnie jest to dośc duża strata materialna. Na domiar tego znajdowało się w nim wiele moich prywatnych zdjęć, filmów i dokumentów, z którymi wolałabym się z nikim nie dzielić i których już nie odzyskam (tak, tak wiem takich rzeczy się nie trzyma na telefonie, no ale cóz.. mądry polak po szkodzie..) Teraz jestem w totalnej rozsypce, czuję się samotna, okradziona, zmęczona życiem pomimo tak młodego wieku. Na dodatek otyła.... a przed wakacjami mogłam się chwalić sportową sylwetką... (niestety dużą wagę przywiązuję do wyglądu). I co jeszcze?? aa no tak rodzina wypytuje o chłopaka, narzeczonego, męża, ślub (WTF?!) podczas gdy ja się rozglądam za dziewczynkami :P Łohoho się rozpisałam! ale liczę, ze może ktoś przeczyta moje wypociny (humanistką nie jetsem, sorki ;)) i napisze, że wydziwiam i wcale takiej **ujowej sytuacji nie mam jak mi się wydaje :)) Pozdrawiam.

kurde trzymaj się! jesień jest beznadziejną porą roku, też mnie łapią wtedy czarne myśli. I wracaj na siłownię, od razu Ci się humor poprawi i zrzucisz dodatkowe kilogramy, a kaską za telefon się nie martw, nie warto!

hue hue trzeba żyć dalej!!!!!!!!