powoli staje sie samolubem

odludkiem, nie mam ochoty poznawać nowych ludzi, ani tez spotykać sie ze starymi znajomymi których i tak bardzo mało mam. Zawiodłam sie na kilku osobach, od dawna nie byłam w związku, i juz nawet nie przeszkadza mi ta samotność. Ogólnie rzecz biorąc czuje sie najlepiej jak jestem sama. Zdaje sobie z tego sprawe ze to złe postepowanie ale nie mam możliwości zyc inaczej. Tak jak wczesniej pisałam mam tylko 1 szczera dobra kolezanke, ale ona nie ma zbyt wiele czasu dla mnie i zadnej innej. Mam tez kilku szczerych fajnych kolegów ( jest ich 3) ale oni to myślą o mnie w innych kategoriach- chcieliby ze mną być problem w tym ze z zadnym z nich nie chciałabym sie związać.

Dlaczego to złe postępowanie?

wydaje mi sie ze tak nie powinno być, zeby młoda ładna dziewczyna siedziała w domu sama ze sobą. Mam juz taki stan ze denerwują mnie moi rodzice, i jak przez 1,5 miesiąca byłam sama w domu ( rodzice byli za granicą) to czułam sie dobrze, nikt mi nic nie mowił, niczego nie wymagał. zamiast cieszyc sie z ich przyjazdu to ja jestem zła

Mój problem tkwi w tym ze chciałabym mieć chłopaka, być z nim, zwiedzać świat załozyc rodzine w pozniejszym etapie znajomości ale po 1 nie spotkałam takiego, po 2 nie chce mi sie wyjsc do ludzi zeby takiego spotkac, mieszkam w małym miasteczku, i jestem zamknięta w sobie, to mój najiekszy problem. Co mam zrobic zeby to zmienić?