Zazdroszczę kuzynce

tego, że im się powodzi świetnie, że mają pieniądze, ze ona jest wypoczęta, że mają nianię i gosposię, że mąż poza nią świata nie widzi, że poznają świat, ze nie jest dla nich problemem większy zakup, że jest ciągle radosna i cieszy się życiem. Wiem, ze to nieładnie, ale mnie trafia, jak się z nią widuję. My ledwie wiążemy koniec z końcem, nigdzie nie jeździmy, ciągle jesteśmy zmęczeni i wkurzeni, musimy we wszystkim "kombinować", by starczyło kasy, itp. Wiem, ze mogłam sobie to wszystko inaczej ulożyć, uczyć się, ale teraz juz nic nie zmienią. Wiem, ze byłam głupia. A teraz na święta oni znów przyjadą i będę miała jej ochotę powiedzieć wprost, by sie nie odzywała, bo jej jest łatwo. A najśmieszniejsze, ze oni sie niczym nie chwalą, nie epatują swym powodzeniem i szczęsciem. Ale ja i tak wiem, że im dobrze. A ja klepię biedę . Beznadzieja. Nawet dziecko jej się świetnie uczy - ma 6 lat i dobrze czyta i liczy. Moja ma 7 i ledwo składa literki :(