mam dość

mam dość wszystkiego ,wpadam z jednej skrajności w drugą,czasmi płaczę za chwilę wmawiam sobie,że mam być optymistką i moje życie jest super.A teraz do rzeczy.mam 26 lat,skończyłam studia,robię doktorat,nie mam chłopaka,mam mało znajomych,lubię spędzać czas w samotności,chciałabym mieć kogoś-chłopaka ale niekt mnie nie chce.moja matka dzwoni do mnie codziennie,pyta się o naukę,o prace na uczelni,ocenia cały czas,porównuje do innch,krytykuje mnie,mówi co ona by zrobiła na moim miejscu,co powiedziała itp.Wczoraj powiedziałam jej że nudzi mi się w sobotni wieczór i nie mam z kim wyjść gdzieś.Zaczeła mi gadać że jakaś moja koleżanka powinna mnie zesfatać z kimś.Jak byłam na studiach to matka odciągała mnie od chłopaków gadając ciągle o nauce,prawie nie chodziłam na imprezy,teraz żałuję,ale czASU nie coś że powinnam mieć chłopaka albo chociaż kolegę żeby gdzieś wyjść,W*****a mnie to wszystko.Próbuję się pocieszać zę bedę optymistką,że wkońcu uwierzę w siebie,pendę pewna siebie i bedę mieć w d***e to że nie mam faceta,a telefonów od matki to bym najchetniej nie odbierała