Osamotnienie

Samotność najczęściej to kwestia wyboru, a osamotnienie to narzucona rola. Czy jest tu ktoś kto czuje to co ja (dotkliwą samotność)? Mam męża 2 dzieci i czuję się permanentnie osamotniona. Odkąd nie pracuję zawodowo (4 lata) czuję, że to się nasiliło. Zawsze czułam pustkę, ale nie tak dotkliwą jak teraz. Z mężem mamy kryzys małżeński i mam wrażenie że stajemy się sobie coraz bardziej obcy, albo ja tak to odczuwam patrząc przez pryzmat tej cholernej samotności. Bo nawet kiedy jest dobrze i nawet kiedy mam do kogo usta otworzyć to nadal czuję osamotnienie, albo boję się, że po tych dobrych chwilach znów ten stan powróci i niestety powraca zawsze. Od tygodnia czuję lekkie przygnębienie, a wczoraj beczałam, dawno nie czułam aż takiej rozpaczy. Wszystko się skumulowało i uświadomiłam sobie, że nie mam nawet do kogo zadzwonić... Wyizolowałam się do wszystkich, przez pracę i dom. Teraz j/w nie pracuję, ale osamotnienie pozostało. Zadzwonię do kogoś i co powiem? "Sorry nie odzywałam się 2 lata, a teraz MAM PROBLEM i muszę pogadać" - żałosne... Dziś nie mając co z sobą zrobić rozkminiam pewien problem który od dłuższego czasu nie daje mi spokoju : Niedawno skończyłam terapię grupową dla osób borykających się z nerwicą i mamy spotkania teraz po terapii raz w miesiącu - nie byłam na żadnym i wiecie co mnie boli? Przez 1,5 roku zżyłam się z całą grupą, nawiązały się przyjaźnie, a teraz kiedy nie chodzę na spotkania po terapii ( były 3 raz w miesiącu, więc 3 miesiące) i NIKT do mnie z grupy nie zadzwonił ! Zadzwoniła tylko terapeutka i pytała co u mnie, zapraszała na spotkanie wigilijne (na którym też nie byłam z racji tego, że nie miałam co z małym zrobić akurat w ten dzień) i powiedziała, że "cała grupa o mnie myśli", AKURAT. Nie chcę, żeby ktoś się specjalnie o mnie wypytywał, wydzwaniał, ale cholera nikt się nie odezwał przez trzy bite miesiące... czuję się OSZUKANA i zaraz wkręcam sobie śrubę, że może oni udawali że mnie lubią. Więc po co pomagali wygrzebać sie z nerwicy, wspierali... PIERWSZY RAZ czułam się ważna i potrzebna, a teraz czuję się jak śmieć. Nie chodziłam na te spotkania, bo mi się pogorszyło, mimo że skończyłam terapię, to w pewnym momencie pod koniec zaczęłam się cofać. Wszyscy czuli już radość, ulgę (po własnych przerobionych przeżyciach) i nadzieję, a ja miałam tam pość i ryczeć, nie dość że to dla mnie szok, bo tak nie chcę, to dla innych też byłby to szok. Ale się rozpisałam ale wyrzuciłam to z siebie... chociaż tyle.

przykro sie to czytalo. Trzymaj sie, jakos musisz.

Jakoś się staram trzymać i nie poddawać ,ale zaczyna mi sił brakować...

i podobnie wyizolowałam się tak jak ty. Tęsknię za dawnymi kontaktami, ale im bardziej ich pragnę to tym bardziej zamykam się w sobie. Jedynie "gadam" w necie i nie ze znajomymi, tylko z obcymi ludźmi, to jest taki pozór, że czuję sie wtedy trochę mniej samotna. :(

Troche z innej baczki. U osoby powyżej w zielonym linku samotność, kryje się "nutella na śniadanie", admini mają tupet łącząc taki tag z nutellą :O