Nie mogę ścierpieć myśli o fellatio

Mój problem jest bardzo nietypowy,sądzę,iż ma on podłoże psychologiczne. Byłam z pewnym chłopakiem bardzo długi czas w przyjaźni,potem zostaliśmy parą,szybko miałam z nim swój pierwszy raz,ponieważ znałam go długo,ufałam i ufam nadal.Kiedy robiłam z nim to pierwszy byłam dziewicą,ba,nawet nie całowałam się przedtem.On już był doświadczony,także wszystko było w miarę bezproblemowe. Jestem z rodziny katolickiej,sama jestem praktykującą wierzącą.Seks przedmałżeński nie stanowił dla mnie problemu,ponieważ chciałabym za niego kiedyś wyjść. W pewnym momencie zaproponował bym pieściła mu członka ustami,raz kiedyś dotykałam ustami jego żołędzia,to było wszystko. Sama jestem osobą bardzo,bardzo wrażliwą,światłą,po prostu przysłowiową artystką,impulsywną,zakręconą,z wielkim poczuciem humoru i nieźle ześwirowaną. Teraz mam lat 20.Kiedy miałam 14 lat przechodziłam tzw. burzę hormonalną,dużo się onanizowałam,oglądałam filmy porno,często oglądałam filmy ciężkie,jestem zafascynowana od dawna psychologią,badaniem ludzkiej istoty,sfer życia,muzyki,sztuki,każdego aspektu sztuki i najciemniejszych zakamarków duszy.Oglądając,czytając coś nie robiłam tego dla "rozrywki",czy "podniecenia",to było w celach badawczych,bo przecież nie da się czegoś zgłębić,przeanalizować nie widząc tego.Po pewnym czasie zauważyłam,że coraz bardziej zaczynam tym przesiąkać.wywierać destrukcyjny wpływ na osobowość,choć sama tego nie zauważałam,to tak jakby drapieżnik-naukowiec stał się ofiarą własnych łowów.Zaczęłam nabierać niechęci do mężczyzn,co było napędzane jedynie moim wychowaniem w religii katolickiej.Wszędzie wokół mnie media kreowały wizerunki miłości: "Pożądanie wygasa po 10 latach związku","jak zrobić mu dobrze","zwierzęcy seks" itp.itd. Wiele o tym czytałam,nie mam obrzydzenia do zapachu miejsc intymnych,nie mam obrzydzenia do niczego,nie mam żadnego obrzydzenia,nie mam żadnego kompleksu madonny,ani żadnych wrodzonych pierdół. Wiele razy starałam przeanalizować,umotywować w głowie swoje opory. Onanizując się lata wcześniej poznałam już smak orgazmu,wiedziałam jak wygląda seks i byłam w pełni świadoma tego,iż różni się on diametralnie od przykrego,wyuzdanego obrazka upadku wyższych,ludzkich wartośc**przedstawionego na filmikach porno. Teraz czuję tylko,że nie chcę utracić swojej niewinności,nie chcę straciś swojej czystości,nie chcę dołączyć za 10 lat do grona 30-letnich kobiet "cieszących się seksem" i robiące co im sprawia przyjemności,nie chciałabym stracić resztek nieświadomości,"wewnętrznego dziecka",naiwności.Zawsze uważałam niewinność za lilię cnót,za coś co jest utrzymanien dobra tego świata,co sprawia,że w całym tym obrazie brudnego świata znajdują się przebłyski tego dobra i właśnie niewinności,czystości,nie chcę tego tracić.Chciałabym to w sobie zachować i pieścić w sercu jako swoją jedyną świętą,bezpieczną rzecz,coś co pozwala mi trwać. Mój chłopak jest agnostykiem,często nie rozumie moich obaw,kocham go z całego serca i duszy,kocham go tak bardzo jak tylko może człowiek kochać,wybaczyłabym mu nawet gdyby mnie zdradził,wybaczyłabym gdyby się na mnie uniósł,chrześcjaństwo wszakrze mówi o wybaczeniu i wytrwałości. Tak bardzo boję się go stracić,nie chcę by czuł się ze mnie niezadowolony,on także bardzo mnie kocha.Niewiem może mój lęk jest irracjonalny,ale boję się,że się mną znudzi,że zostawi,odejdzie do innej dziewczyny,która da mu to czego by chciał. Proszę pomóżcie!!!

bierz do dzioba i nie marudź

Dziewczyno jednak zrobili ci z mozgu sieczke. By do zwyklego loda dorabiac ideologie? Phi! Nie mysl tak duzo bo zostaniesz mysliwa. ;)