Czy ja jestem sadystka

Coś jest ze mną nie tak. Nie odczuwam deficytu miłości, nie tęsknię za czułościami. Mało tego, krzywdzę mężczyzn i czerpię z tego chorą radość. Mężczyzn, którzy są nieuczciwi w związkach lub traktują kobiety przedmiotowo. Przecież to chore. Nawet nie w ramach zemsty, bo nikt mnie nie skrzywdził. To silniejsze ode mnie. Dobrych ludzi omijam, a złymi gardzę, doprowadzam do pasji i furii każdego, który się przyczepi. Jedynym punktem odniesienia jest ojciec, który zdradzał i krzywdził matkę. Najgorsze, że nie umiem kochać, zauroczyć się, nic...

Zmień Ojca.

Ojca już nie ma.

jak sie źli przyczepiają to sluszne postepowanie inna ludzila by sie ze przy niej sie zmieni

Może Matkę zmień?

Ale nawet jeśli się taki nie uczepi, to sama go szukam, gdy nie ma ofiary. Myślałam, że to może ma jakąś nazwę i mogłabym o tym poczytać, bo wstyd mi mówić wprost. Normalnych ludzi omijam lub jestem miła. Jednak najczęściej nie nawiązuję żadnych relacji z nimi, bo..? Nic mi nie dają, są obojętne. Chcę kochać...

Ja bym chciała być taka jak Ty, problem w tym że nie umiem. Bo mimo wszystko Ci którzy krzywdzą lepiej w życiu wychodzą niż Ci którzy notorycznie są krzywdzeni.

bo jeszcze mnie nie poznałaś :)