Jestem dziwny

Wycofałem się całkiem z życia towarzyskiego. Nie mam przyjaciół kolegów , koleżanek . Nie mam dziewczyny i w sumie niewiele robię w tym kierunku. Mało rozmawiam, lubię spokój i ciszę. Telefon służy mi jedynie do internetu. Mimo że jestem całkiem sam nie czuje się z tym źle . Odczuwam ulgę że nie muszę nikogo słuchać. Sam w sobie czuje się dobrze lecz wśród innych już nie. Chciałbym to zmienić, poczuć swobodę i luz życia chciałbym wyjść do ludzi i nawiązać jakieś kontakty ale wiem że nie ma to szans powodzenia gdyż wewnątrz nie czuje takiej potrzeby i w tym jest problem . Nie mogę tego zmienić.

mamy zupelnie podobnie (;

Tyle dobrego że nie jestem sam. Jakoś mnie tak naszło na wyżalenie się.

wiesz ze nad tym samym zaczelam sie zastanawiac juz jakis czas temu..baaa..mialam zalozyc watek..ze niby fajnie by bylo ale w srodku jest jakas ściana ze..no dokladnie idealnie Twoj post. ale pomyslalam ze jaki ma to sens ? poznam znajomych przez kafe ? ;p nikt mnie przeciez tutaj nie przekona dopoki sama czuję opor...

tez tak mam. na szczescie mialam na tyle sily zeby znosic meza jak go poznalam...pokochalam go i teraz jestesmy oboje,,sami.. to jest niewiarygodna ulga. kiedys latami staralam sie bardzo utrzymywac relacje z roznymi ludzmi tzw przyjaciółmi. pozzniej sobie odpuscilam. meczylo mnie sluchanie ich dziwnych problemow. moje "przyjaciolki" stale ze mna rywalizowaly, mimo ze ja tego nie chcialam. denerwowalo mnie to ciagle łażenie na piwo do pubów, na koncerty. teraz jestem sobą. wiem ze nie lubie hałasu, koncertów, alkoholu i ggłupich ludzi i zła. w samotnosci nie ma nic zlego jesli tobie nie przeszkadza