Mentalna prostytutka.

Czuję się, jak prostytutka. Nie wiem dlaczego to robię, co chcę osiągnąć. Kocham dwóch mężczyzn, może chłopców, mamy po 18 lat. Jeden z nich jest moim wspaniałym chłopakiem od pół roku. Kłamałabym, gdybym powiedziała, że on nic dla mnie nie znaczy, gdybym nie zasypiała, myśląc o nim, Myślę o nim, wiążą z nim przyszłość. Razem z jego pojawieniem się w moim życiu, pojawił się też Kuba - jego przyjaciół. Teraz też trochę mój. Lubię go, ufam mu, trudno byłoby mi się bez niego obejść. To już nie jest przyjaźń. Znam ich obu. Znam ich wady i zalety. Każdy z nich ma tę samą wadę - nie jest tym drugim. To chyba najgorsza prawda, jaką o sobie odkryłam. Zdolność do kłamstwa, do miłości, która jest grzechem ciężkim. To okłamywanie Dawida, mówiąc że jest tym jedynym, że tylko jego pragnę. To marzenie o dotyku Kuby. I mój wyrzut sumienia. Nie radę sobie z tym. Chcę odejść od nich obu - nie wiem, jak. Chciałabym powiedzieć Dawidowi, żeby zerwał przyjażń z Kubą, ale gdybym kazała mu wybierać to by znaczyło, że go nie kocham, że chcę zeby cierpiał. Co o tym myślicie? Czy też miałyście kiedyś taki problem?

Ogarnij swoja psioche i mysli :p ja jestem zdania ze nie trzeba sobie komplikowac zycia i jesli masz jakis problem to sama znajdziesz najlepsze rozwiazanie;)