Widziałam dziś byłego prześladowcę

Może to za mocne słowo , sama nie wiem. Teraz jestem już w liceum , i ten koszmar jest na szczęście za mną. W 3 gimnazjum do naszej klasy przyszedł chłopak który nie zdał. Najpierw gapił się na mnie , koleżanki twierdziły że mu się chyba spodobałam. Potem uwziął się na mnie , rzucał jakies głupie teksty które mnie czasem mocno raniły , zdarzało się nawet że używał przemocy , np. rzucał we mnie czymś , popchnął na przerwie , raz uderzył mnie w tył głowy otwartą ręką. Przez 2 lata miałam dobry kontakt z moją klasą , wychodziliśmy czasem gdzieś po szkole , ale w tamtych sytuacjach nikt mi nie pomógł z chłopaków , co więcej śmieszyło ich jego zachowanie... albo udawali , bo się go bali. Ja też się go bałam , opuszczałam trochę szkołę , zostawałam w domu wymyślałam ze jestem chora i nie mogę iść do szkoły. Przestałam się uczyć , całymi dniami siedziałam w domu i oglądałam jakieś filmy albo szukałam pomocy w internecie. Na nauczycieli nie mogłabym liczyć , raz poszłam do wychowawcy z kolezanką , stwierdził że to żarty , końskie zaloty , i żebym też nauczyła się odpowiadać... A ja bałam się odezwać i spojrzeć na niego , czasami podchodził i gadał coś normalnie wtedy starałam się niczym go nie sprowokować nie zdenerwować i rozmawiać normalnie.. w sumie żal mi go trochę było , bo wychowywał się bez ojca , nikt się nim chyba specjalnie nie interesował , i nie miał zbyt dużo kasy to co miał to ze sprzedawania zioła na pewno nie od matki. Z drugiej strony nienawidziłam go , i miałam same złe myśli kiedy myślałam o szkole. Dokąd go nie poznałam , nie wyobrażałam sobie że dostane kiedyś od "faceta" , i że inni "faceci" nie będą na coś takiego reagować. Tydzień temu dostałam od niego zaproszenie na facebooku.. nie przyjęłam oczywiście. Dziś widziałam go jak jechałam autobusem i wróciły do mnie wspomnienia .To nie dotykało tylko mnie , ale ja na pewno czułam się główną "ofiarą". Nie miałam kogo poprosić wtedy o pomoc , niestety mam wrażenie że w moim malutkim miasteczku brakuje normalnych chłopaków na których można liczyć. Nie wiem czy zostawić tak tą sprawę , czy odpisać może cos na jego zaproszenie. W sumie radzę sobie z tym , bo już mnie to nic nie boli , chociaż pewnie nadal bym się go bała to nie jestem już tą samą osobą