Miałam aborcję, jestem morderczynią

czterdziecha nie dziwi że masz pecha. poświęcaj się dalej

gość Gościu z 01:33 rozmawiałam z kimś zaufanym i to nie pomogło. Decyzja była pochopna, kierowana tylko opinią partnera, którego nie obchodziło dziecko, ani ja. Ja byłam w szoku, zrobił co chciał,a ja przystałam na wszystko, bo nie miałam nikogo innego xxx to po co dajesz tyłka komuś, komu na tobie nie zależy - kolejna desperatka? byle by facet był? skoro tak - to musisz robić tak jak on chce a pretensje do składu z węglem!

To nie jest tak, że spowiedź i po sprawie. Za taki czyn nie odmawia się po prostu zdrowaśki i tyle. Jest coś takiego jak adopcja dziecka nienarodzonego. Przez 9 miesięcy modlisz się za takie dziecko nienarodzone, a jeśli ulga nie nastąpi, to znów podejmujesz się tej adopcji i znów i znów. bo tak naprawdę, to o modlitwę tu chodzi. Wiem, jaka jest potęga modlitwy, bo sama tego doświadczyłam. Nie usunęłam wprawdzie ciąży, ale byłam w bardzo trudnej dla mnie sytuacji. Tak naprawdę, najtrudniej wybaczyć właśnie sobie. Mi się jeszcze nie udało, mimo że ja nie zrobiłam nic złego w ocenie np psychologa, ale nie mogę sobie z tym poradzić i wybaczyć tego sobie. Ach...., skomplikowane jest to życie jednak.

psychiatra się o ciebie pytał!

prowo:) znam chyba z 8 kobiet po aborcji, zadna nie żałuje, tylko wzdycha z ulgą na samo wspomnienie. Żeby przeprowadzic aborcję trzeba być zdeterminowaną w jedą stronę.

idz do psychoterapeuty i mu o tym powiedz

ja też uważam, że wsparcie znajdziesz tylko w Bogu, Jezusie i Matce Najświetszej. Módl się, idź do spowiedzi. Przyjmij duchową adopcję dziecka poczętego. To bardzo pomaga kobietom w takiej sytuacj:( Bardzo współczuję