jestem beznadziejna

Jestem beznadziejna nic nie umie zrobić dobrze,jestem ciągle krytykowana i pouczana, wszystko robię źle. Młodszy brat ciągle mówi mi jaka jestem głupia i , że powinnam więcwj pracować ,a nie tylko się użalać nad sobą. Nikt mnie nie rozumie. Jestem taka nieszczęśliwa , moje życie to koszmar , straciłam nadzieję ,że kiedykolwiek się skończy. Wciąż płacze o wszystko gorzej niż małe dziecko, wszystko mnie denerwuje . Żyje w ciągłym stresie wszystkim się bardzo przejmuję. Gdy zaczynam np. odrabiać zad. domowe to robie go przeciętnie 5 razy dłużej niź moi rówieśnicy. Dlaczego? Ponieważ gdy odrabiam zad. domowe zastanawiam się czy to jest na pewno dobrze zrobiłam i szukam odpowiedzi w necie ,a czasami trudno jest znaleźć , zastanawiam się nad rzeczami banalnymi. Boje się, że napisze znowu coś źle i wszyscy mnie wyśmieją . Zaczełam wątpić czy jestem normalna i czy nie wymyśliłam sobie tego wszystkiego. Czasami wątpie w to , że mam 16 lat i zastanawiam się czy to na pewno jest prawda. Czuję się podludziem kimś gorszym od wszystkich , kimś kto nie zasługuje na życie. Tak bardzo chciałabym być normalna ,ale ile razy prubuje siE zmienić uśmiechnąć bez powodu tyle razy się zawodze . Wtedy wszyscy jakby to wyczuwali i robią mi wszystko na złość np. "nie dam ci odpisać zad." , "idź z tąd bo nam przeszkadzasz", " śmierdzisz", "jesteś nienormalna , głupia , masz dałna " , "piwinnaś się leczyć", "ale jesteś tępa", " mogłabyś się zmienić"," ciebie nikt nie lubi bo jesteś głupia","pogudź się z tym ,że jesteś zerem "," jesteś śmuerdzącym leniem" i jaka potem mam być gdy każdego dnia słysze takie teksty. Każdego dnia kłuce się z bratem a on mi to wypomina ,że nikt mnie nie lubi , bije się z bratem i przeklinamy się ,przezywamy. Rozmawiać się znim nie da wciąż kryje mi rzeczy, pisze po nich ,a potem się śmieje. Rodzice mi nie wierzą uważają ,że jestem starsza i powinnam ustąpić mu , a on jest młodszy o rok. Błagam pomóż cie mi bo ja tak długo nie wytrzymam. Bardzo was o to proszę.