Warto czy nie?

Witam. Spotykam się z pewną dziewczyną ponad 2 miesiące, ona ma 24 lata, a ja 21. Oboje mamy pracę, ale ona przez to, że świetnie włada językami co chwile ma pomysły takie aby pracować za granicą ( Norwegia czy Hiszpania ), tłumaczy teksty, więc wiąże swoją przyszłość zawodową za granicą. Widać, że ciągnie ją do kasy, u nas z tym słabo. Marzy się jej Barcelona i co chwile chce gdzieś jeździć za granicę. Nie jestem z nią w związku, chciałbym ale przez to, że ona taka jest niestabilna pod tym względem to mi się odechciewa. Chciałbym mieć tutaj dziewczynę, która najpierw postawi faceta na 1 miejscu, a nie pracę czy piękniejszy kraj. Nie wierzę w związki na odległość szczerze. Dziś mi powiedziała, że szuka sobie pracy w Norwegii na lato. Trudno jest zwiększać zainteresowanie jej moją osobą gdy by jej nie było. Rozmowy przez telefon mnie nie interesują, dziewczyna czy chłopak powinny być blisko. Ambitna dziewczyna przyznam to się ceni, ale mnie to nie kręci. Co o tym myślicie, jest sens się angażować?

Prawdopodobnie będzie narastał między wami konflikt. Najpierw okres entuzjazmu, że można wszystko pogodzić, potem kompromisy (de facto jedna strona ulegnie znacząco drugiej, która i tak będzie niezadowolona, bo poczuje się ograniczana) i na końcu wzajemne żale. Być może w waszym przypadku nie mam racji, bo was nie znam, ale nie warto łudzić się, że dla domniemanej miłości, się zmienimy, lub ona się zmieni. Warto natomiast pogadać, bo co się kryje za jej wszędobylskością, to też nie wiadomo. Może to tylko trochę gadania, marzenia, a może nie?

Nie. Chyba widzisz, że zbyt ambitna ona dla Ciebie. Tobie przeznaczona jest samotność na kafeterii

warto, ale nie w twoim przypadku ty szukasz kogoś innego dodam tylko,ze ty tez w takiej sytuacji mozesz być na pierwszym miejscu. to,ze ktos chce podróżować nie znaczy ,ze stawia cie nizej

Najlepsze są związki pomiędzy osobami, które podążają w podobnym, zbliżonym kierunku, których cele są podobne. Rozbieżność celów, oczekiwań zrodzi konflikt, którego żadne zalety, uroda, seks, świetne rozmowy nie załagodzą, bo nie usuną przyczyny, jaką jest rozbieżność celów.

Lubimy się, nie kocham jej czy ona mnie, bo wiadomo, że to za mało czasu jak dla mnie, ale wkurza mnie taka myśl, że możemy fajnie spędzać czas, a ona nagle jednak będzie chciała sobie gdzieś pojechać. Barcelona się jej jest marzy, bo jest taka piękna, ale ma tam byłego chłopaka, więc hugo ją tam wie. Nie chciałbym dojeżdżać do niej aby z nią się spotkać ileś tam godzin szczególnie na takim etapie znajomości gdzie dopiero znamy się niecałe 3 miesiące. Rozumiem tak jakbyśmy mieli za sobą 6 miesięcy, ale nie mamy tyle. Mówiła kiedyś, że dla miłości by potrafiła zostać w Polsce, ale słowa, a czyny to drugie.