Myśli samobójcze, często je macie?

Ja ostatnio coraz częściej, czuję, że nic dobrego mnie tu nie spotka, ale jedyne co mnie powstrzymuje to rodzina, wiem, że strasznie bym ich zraniła.

ile masz lat? co powoduje u Ciebie te mysli? brak pracy? brak partnera?

24. Nie mam pracy, całe dnie siedzę w domu, wychodzę tylko z psem na spacer, najlepiej gdzieś gdzie nie spotkam ludzi- np. do lasu. Nigdy nawet nie miałam chłopaka, czuję się załosna, sama nie wiem czy jeszcze żyję.

nie identyfikuj sie bezkrytycznie do swoich myśli, nie jesteś tymi myślami, nie masz wpływu na swój umysł one samoczynnie sie pojawiają i znikają jako komentarz do otaczającej rzeczywistości bazując na twojej pamięci, doświadczeniu która nadaje Ci tożsamość na którą nie masz wpływu.

to ja mam podobnie, jestem kilka lat starsza. Ale zabic bym sie nie zabila, bo może sie cos nie udac i wyląduję na wozku albo jako roslinka :O

Kiedyś miewałam takie myśli. Od kiedy się nawróciłam nie mam :) Rozpacz i beznadzieja życia zamieniła się w wiarę i nadzieję. Ofiaruj Jezusowi Twoje cierpienia duchowe i fizyczne. Przeproś Jezusa za grzechy i pomódl się do Niego szczerze o pomoc i o miłość w rodzinie. Nie zawiedzie Cię :)

Toż to klasyczne objawy depresji...nie czekaj,a pędź do lekarza,psychiatry oczywiście,nie ,to nie wstyd iść pomoc.Ja mędzyłam się z takimi stanami wiele lat,aż wreszcie odważyłam się i poszłam.Do dziś żałuję,że tyle czasu zwlekałam i tyle życia upłynęło mi w czarnych barwach.Idź! Koniecznie! Sama nie dasz rady,a jak już masz myśli samobójcze,to naprawdę nie jest dobrze! Ratuj siebie,nikt za ciebie tego nie zrobi,powodzenia!

Pójdę do psychiatry i dostanę leki, nie chcę sie faszerować i sztucznie podtrzymywać na duc*****ako dziecko byłam prześladowana przez rówieśników i do dziś zwyczajnie boję się ludzi, wolę z nikim nie nawiązywać kontaktu, bo tak nikt nie zrobi mi więcej przykrości. Samobójstwa nie popełnię bo za mocno kocham matkę i siostrę, tylko one mnie tu trzymają.

Tylko tchórze popełniają samobójstwo. Wez się w garść, idz do psychologa i zacznij myśleć pozytywnie.Chyba nie chcesz narobić przykrości swoim najbliższym? Przecież to oni przeżyją najbardziej.Nie popomyslałaś o tym że możesz zostać kaleką gdy Ciebie odratują?

Gdy chce się to naprawdę zrobić to nie ma szans na odratowanie. Wystarczy udać się w ustronne miejsce.

Czasami leki są niezbędne...ale jeśli nie chcesz,to może lżejszy kaliber,np.psycholog? bo z twoją samooceną coś niekoniecznie....ale jeśli to depresja,sama terapia nie pomoże,na jakiś czas trzeba wspomóc się farmakologicznie.To taka sama choroba,lecz choruje dusza-nie ciało.To nie sztuczne polepszanie humoru,jak niektórzy sądzą,problemy też nie znikną...po prostu inaczej,lepiej sobie z nimi radzisz,ale zrobisz,jak zechcesz...twoje życie-twój wybór

po leczeniu psychiatrycznym myśli samobójcze nie znikają. człowiek po prostu się rodzi z jakimś takim skrzywieniem którego nic nie naprostuje. chyba tylko cud. można dobrze funkcjonować, nawet całe życie, można przejść silniejszy epizod depresyjny albo i nie. samobójcą się trzeba urodzić, po prostu.

dlaczego wychodzisz na spacer tam gdzie nie spotkasz ludzi?

Człowiek nie rodzi się z takimi predyspozycjami, moja niska samoocena, depresja, lęk przed ludźmi wynika z nieciekawego dzieciństwa. To już zawsze będzie mi ciążyło, i ciągła samotność pcha w kierunku takich myśli. "dlaczego wychodzisz na spacer tam gdzie nie spotkasz ludzi?" Bo nie lubię ludzi, nie znoszę gdy ktoś się na mnie patrzy, myślę co ta osoba o mnie myśli- na pewno coś negatywnego.

Bo tu musi być fuzja: i terapia i leki , tylko trzeba dać sobie pomóc,ale ty ją odrzucasz,bo wszystko negujesz...a bez pomocy się nie da.Jest też coś takiego,że paradoksalnie,taki stan ducha daje jakąś satysfakcję,poczucie bezpieczeństwa...ale to nie jest normalne...szkoda,że nie chcesz iść do lekarza...