Czy może być coś piękniejszego?

Oglądałam w północnokoreańskiej telewizji piękny dokument o Prezydencie KRLD, Kim Il Sungu... cały był pełen wzruszających scen, ale najbardziej zapamiętałam moment w którym Prezydent odwiedzał dom dziecka, dzieci były ustawione w szeregu żeby Go przywitać i jeden z chłopców nagle "nadprogramowo" wybiegł z rzędu i podbiegł do Prezydenta, na którego twarzy widniał najpiękniejszy na świecie, pełen niewysłowionej ilości ciepła i miłości uśmiech. Prezydent z czułością wziął chłopca w ramiona i z miłością głaskał po głowie, chłopiec tulił się do Prezydenta tak, że nic innego nie przychodzi do głowy jak tylko to że był najszczęśliwszy na świecie i to była chwila, której najbardziej pragnął, o której marzył. Chłopiec powtarzał "아버지, 아버지" (Ojcze, ojcze) i płakał ze szczęścia i wzruszenia a Prezydent wyciągnął swoją chusteczkę i wycierał jego łzy patrząc na chłopca z miłością i swoim cudownym, najpiękniejszym na świecie uśmiechem; a w tym czasie wokół Prezydenta zbiegły się inne dzieci spragnione tego samego i podobna sytuacja z innymi dziećmi się powtarzała. Płakałam ze wzruszenia, to pokazało pięknie, że te dzieci choć straciły rodziców nie były sierotami, Prezydent był ich Ojcem, najlepszym na świecie Ojcem. Próbuję opisać ten widok, ale trudno to wyrazić słowami... czy może być coś piękniejszego?