Skąd się to bierze ?

Nienawidzę koni z całego serca. Nigdy żaden mnie nie zrzucił, nie kopnął (ani żadnej z bliskich mi osób). A jednak na widok tych obrzydliwych, wytrzeszczonych końskich oczu, tych chrap i na dźwięk tego charakterystycznego rżenia odczuwam taką niepohamowaną agresję, że marzę o tym, żeby wyrządzić jakiemuś koniowi straszną krzywdę. Raz nie wytrzymałam i zakradłam się do stajni z młotkiem w torbie i taki jeden głupi koń wystawił łeb z boksu i tak ufnie na mnie spojrzał, pewnie myślał, że przyszłam go nakarmić albo pogłaskać. A ja wtedy zamachnęłam się młotkiem i z całej siły walnęłam go w oko. Koń oczywiście zarżał z bólu i zaczął się rzucać, a ja poczułam wtedy jakieś niezdrowe podniecenie. Patrzenie na cierpiącego konia sprawiło mi ogromną przyjemność i chociaż koń od tej pory nie widzi na to oko i nikt nie wie dlaczego, absolutnie nie odczuwam najmniejszych wyrzutów sumienia, wręcz przeciwnie - mam ochotę na więcej i ciągle planuję, jak by tu jeszcze bardziej skrzywdzić jakiegoś konia. Wiem, że koniarze mnie znienawidzą, ale nic nie poradzę na to, że najchętniej wydłubałabym koniom te ich obrzydliwe, tępe oczy, a chrapy zmasakrowała. A już najbardziej podnieca mnie myśl, że mogłabym skrzywdzić jakiegoś niewinnego źrebaka. I myślę, że któregoś dnia do tego dojdzie... Dodam, że do innych zwierząt nie odczuwam nienawiści, wręcz przeciwnie - np. koty bardzo kocham i nienawidzę, jak ktoś je krzywdzi. Skąd się u mnie wzięła ta chora nienawiść do koni ? Zastanawiam się, czy to nie przez koniary - znam kilka tego typu dziewczyn i są one bardzo denerwujące. Jak słyszę ich gadanie, że te tępe końskie oczy są ,,pełne piękna i mądrości" i jak widzę jak one głaszczą te głupie konie po tych ich obrzydliwych chrapach, a nawet całują to zbiera mi się na wymioty...