DEPRESJA U 22LATKI

Wstydzę się iść do lekarza, choć jestem w 90% przekonana, że na nią cierpię ponieważ pisałam o niej pracę. Rozpoznaję w sobie główne symptomy, lecz... nie mogę zebrać sił by coś z tym zrobić. Właśnie zamawiam kolejne opakowanie tabletek nasennych online i nie wiem co zrobić ze swoim życiem. Matka moja jest toksyczna, dwa lata temu zepsuła mi związek. Chłopak mój był wytrwały, ale wariatka zaczęła nachodzić jego rodzinę i znajomych, wydzwaniała i gadała o mnie głupoty. W końcu i jego rodzina zaczęła się buntować by coś z tym zrobił. My sobie obiecaliśmy, że do siebie jeszcze wrócimy, ale za każdym razem gdy matka chociażby podejrzewałą, ze się kontaktujemy dzwoniła do jego rodziców z pretensjami, że Marek znowu chce mi żyie marnować. Od tego czasu ogarnął mnie ogromny smutek, mogłabym zostać mistrzynią płakania na zawołanie. Szłam dzisiaj po ulicy i nagle zaczęłam płakać. Spać nie mogę, jeść nei mogę. Matka wyzywa mnie, że jestem leniem i jej nie pomagam. A ja nie mam głupia siły by się wyprowadzić

Może to nerwica? Mam 25 lat, skończyłam medyczny kierunek i również myslałam, że mam depresję, a to jednak nerwica... Albo jestem jakaś osowiała, albo poddenerwowana, a rozpłakać potrafię się w każdej chwili. Też mam problemy z mamą, bardzo ją kocham, ale jest nadopiekuńcza - całe moje życie chce ułożyć po swojemu, jak zrobię coś nie po jej myśli - płacze i robi wypominki, a ja czuję się winna...

Może i. A leczysz się? Ja w ogóle jakaś specjalnie wierząca nie jestem, ale ostatnio wkręca mi się do głowy, że w moim domu straszy nie wem, panicznie się boję tutaj być sama :P Musze iść do lekarza koniecznie, al enei wiem czy od razu do psychiatry czy jak

Chcę iść do psychoterapeuty. Teraz nie jestem w "najgorszej" fazie, ale gdy przypomnę sobie siebie np. sprzed kilku tygodni. Doznawałam nawet uczucia odrealnienia, byłam taka nieobecna. Wkręcałam sobie różne rzeczy i głęboko w to wierzyłam. Miałam takie napady paniki. Teraz to się troszeczkę zmniejszyło, ale chcę iść na psychoterapię, bo boję się, że powróci to co było. Dotąd budzę się rano i często czuję, że to wszystko jest takie bez sensu...

Chcę iść do specjalisty, ale najbardziej boję się, że ktoś się o tym dowie i będzie mnie miał za "wariatkę". Tak ludzie niestety reagują :( Z jakiego województwa jesteś?

Jestem z wielkopolskiego. Ze mnie największą wariatkę zrobi moja matka, ona od kilku lat nie ma w ogóle hamulca w głowie. Kiedys znalazła u mnie tabletki nasenne, żadne silne, ale wiadomo, że wiele osób chce nimi odebrać swoje życie. Też o tym myślałam. Ona tylko się zaśmiała i powiedziała, że jestem głupia i że mam się brać do roboty. A nie wiem co jeszcze mam robić, może stopy jej zaczne myć, bym była wystarczająco dobra

Możesz mi podać maila do siebie? Najlepiej jakiegoś nowozałożonego. Zawsze to lepiej porozmawiać z kimś kto ma podobne problemy a tu, na forum zaraz zaczną się jakieś podszywy.

Jesteś tu jeszcze?

Twoja matka jest toksyczna, uważam że powinnaś jej wypier dolić albo się od niej pilnie wyprowadzić. Im dłużej będziesz przebywać w jej pobliżu, tym gorzej będzie, i to dużo gorzej. Czas działa na Twoją niekorzyść. Uciekaj.

Nie wstydź się skorzystać z pomocy specjalisty. Praca psychologa, psychoterapeuty czy psychiatry polega na pomaganiu i wspieraniu. Nikt nie wyśmieje Twoich problemów. Oni są po to, żeby Ci pomóc. Najważniejsze to zrobić pierwszy krok i się przełamać. Depresji nie wolno lekceważyć, więc im szybciej zaczniesz działać, tym lepiej. ____________________________________________ www.pomocwkrakowie.pl