Dylemat

Pisaliśmy z sobą kilka miesięcy, wymienili fotkami. Wyraziła chęć spotkania. Jeżeli fotka jest prawdziwa, pomyślałem, to czemu nie, ładna, jeśli w realu będziemy mogli tak gadać jak w necie to będzie całkiem fajnie. Czekała już. Zrobiło mi się głupio. Ale to nie wszystko. W miarę zbliżania się do niej ogarniało mnie coraz większe przerażenie. Wyższa ode mnie ! Nie jestem mały, w gronie moich znajomych nie ma ani jednej kobiety, która by nawet w szpilkach mi dorównywała. Spojrzałem na jej buty, płaski obcas. Musiała widzieć moje przerażenie ale nie pisnęła ani słówka. Spędziliśmy bardzo miłe popołudnie i wieczór. Umówiliśmy się na następny raz. Oczywiście teraz na tygodniu nadal piszemy czy telefonujemy. Zastanawiam się tylko czy to ma sens, pakować w związek z taką dziewczyną. Wiem, miłość wszystko wyrównuje. Tylko czy kiedyś nie nadejdzie taki moment, w którym mnie albo jej zacznie ta różnica przeszkadzać ?

Najtrudniejszy pierwszy krok. Jezeli teraz potrafisz to "tolerowac", to pozniej bedzie tylko juz coraz latwiej.

przytulam cie maly misiaczku

Dziękuję za przytulanka. Niemniej, chciałbym poznać zdanie kogoś, kto jest w takim związku. Tak jak pisałem, nie jestem taki mały, mam 185.

Ja mam 178 a mój facet 176. W niczym to nie przeszkadza:D

jakiez byloby twoje zdziwienie jakbys mial 158 :D

Może byłbym wtedy do tego przyzwyczajony, że kobiety są wyższe ode mnie ? 2 cm to nic. Ona ma sporo ponad 190, czyli różnica ok. 10cm, w każdym bądź razie dla mnie bardzo “odczuwalna”.

Piszesz jak baba -to chyba Ty jestes ta wyzsza dziewczyna I jesli faktycznie taka blahostka Ci przeszkadza to daj chlopakowi spokoj!

Nie, to ja jestem ten niższy chłopak. Nigdy nie miałem do czynienia z wyższą kobietą, może dlatego tak to przeżywam. Tak na odległość jest cudownie, jak siedzieliśmy w knajpce, też nie miałem problemów. Ale jak ją odprowadziłem do samochodu i widziałem jak do niego wsiada, to … Może jak będziemy częściej z sobą przebywać to się przyzwyczaję. Oby.

U mnie jest podobnie, 186/196, tylko u nas to ona miala opory, musialem walczyc ale warto sluchac serca. To nic, ze ludzie sie za nami ogladaja, zwlaszcza za nia, do wszystkiego mozna sie przyzwyczaic. Powodzenia !