Co mam myśleć o chłopaku?

Studiujemy razem 2 lata, od roku jestesmy w jednej grupie. Od razu go lubiłam, miał fajne poczucie humoru i był wyluzowany. Ale wracając do tematu - zawsze traktowałam go jako kogoś gorszego ze wzgledu na to, że pochodził z biedniejszej rodziny - jezdził wszedzie pociagiem, nie miał samochodu, mieszkał co prawda w mieszkaniu kupionym przez rodzicow, ale była to mała kawalerka i mieszkał tam z bratem. Sama mieszkam z siostra, rodzice kupili nam mieszkanie w dosc wysokim standardzie, mam samochod. Wiem, to, ze na to zwracam uwage swiadczy zle o mnie, ale nie kłamie, ze tak nie jest. Mimo to pojechalismy 2 razy na wakacje i ogolnie nie bylismy para, ale spalismy ze soba 2 razy. Umowilismy sie, ze nia nadajemy sie do zwiazku i jakos było OK. Po jakims czasie okazało sie jednak, ze rodzice P. są naprawde majetni, a on po prsotu chce do wszystkiego dojsc sam. No i chciałabym z nim być, nie przez to, ze pochodzi z bogatego domu, tylko za jego stosunek do wszystkiego - wiekszosc chłopaków rzucałaby sie na nowe auta, byłby szpan itd, a on jest taki normalny. Jak to rozwiazac? Jak do niego podejsc?

Jak do każdego chłopaka: z uśmiechem.

Kobiety i ich problemy...

brak słów.

Dziwna jesteś, walcz o niego, bo drugi raz takiej szansy mozesz nie dostac

Zostaw chłopaka w spokoju.

Nagle się larwo zakochałaś.Przestań pitolić bo gdyby nie jego stan majątku dalej kojarzyłabyś go z pociągiem.

Dlaczego miałabym go zostawić? Czy uwazacie , ze nia mam szans?

Uważamy że to chłopak, który zasługuje na normalną dziewczynę, która zakocha się w nim nie patrząc na stan konta albo czy ma blachę. Byłam pewna, że to oczywiste, ehh.