Mama mnie przecenia

Chciałabym przedstawić mój problem. Mam 14 lat. Mama od zawsze uważała mnie za bardzo ambitną. W wieku 5 lat umiałam płynnie i pięknie czytać, poszłam do szkoły o rok wcześniej, w wieku 6 lat. W szkole szło mi super, w klasach 1-3 nie miałam nawet żadnej czwórki, same 5 i 6. W teście po trzeciej klasie zdobyłam 39/40 punktów. Radziłam sobie najlepiej w klasie. W szóstej klasie miałam średnią 5.5, po pierwszej gimnazjum 4.85, po drugiej 4.7. Czuję się źle, bo moja mama codziennie powtarza mi, że gdybym chciała byłabym najlepsza w klasie, że to jak teraz się uczę da mi w przyszłości pracę. Doprowadza mnie to do szału, jak raz kiedyś powiem, że mam luz, bo nie mam nic zadane, to mama mówi, żebym poczytała, pouczyła się na zapas, porobiła coś mądrego, że przede mną egzamin gimnazjalny. To jest okropne, bo mama ciąge mówi, że stać mnie na same szóstki, stać mnie na więcej, na to żebym była najlepsza w gimnazjum, że muszę iść do dobrego liceum. I ja to wszystko wiem, chcę to osiągnąć, ale mama ciąge mówi, że jestem najzdolniejsza, najmądrzejsza i najinteligentniejsza, ale efekty są tylko po ciężkiej pracy. Mama mnie przecenia, jak mówię jej o tym, ona mówi, że to po prostu prawda, a ona nic nie robi źle. A właśnie przez to psychiczne utrzymanie mnie wysoko nad innymi powoduje, że ja tracę wiarę w siebie, determinację i poczucie własnej wartości. Czuję, że przez to nie mogę się skupić i chociaż, iż wiem, że tak nie jest, myślę, że będę otrzymywać same dobre oceny bez nauki i to powoduje coraz niższe stopnie, a to wszystko przez to, że wmówiono mi, że jestem z wszystkiego najlepsza. Mówię to mamie, ale jak do ściany, zero odzewu i zmiany. POMÓŻCIE-CO POWINNAM ZROBIĆ?