jak radzicie sobie z uporem u kilkulatków?

ja czasami rozkładam ręce. mój 4,5 letni syn potrafi być cudowny, kochany, przytula się, głaszcze po głowie, całuje itd. ale ma czasem takie momenty, że mam mu ochotę głowę urwać, patrzy człowiekowi w twarz i z uśmiechem na ustach przekracza granice. jak reagować w takich sytuacjach?

twoje granice czy JEGO granice? :P stopka: tam siegaj gdzie wzrok nie siega lam czego rozum nie zlamie mlodosci orla twych lotow potega jako piorun twoje ramie

granice jakie mu wprowadziliśmy.

on wam widocznie nie dowierza :D

młody ma 4 lata i często tak ma też.... masakra... sto razy broi... ja krzyczę i do kąta to on płacze, że już nie będzie. a zaraz znowu...

ej ale tak serio. nazywaj swoje uczucia, robi coś po raz 7 to nie wkurzaj się i nie dawaj ponieść emocjom, tylko odejdź od niego i powiedz "jest mi bardzo, bardzo przykro/smutno, że nie chcesz się ze mną dogadać." Zobaczysz, że jeszcze chwilę popróbuje, a zaraz zrobi mu się głupio i sam przyjdzie. Na moją to działa, przyjdzie, przeprosi i nawet zapewni, że już nie będzie - do następnego razu oczywiście ;))) te małe gady też chcą i powinny mieć coś do powiedzenia... ;))

dzieci nie są już niemowlaczkami :) zaczynają rozumieć otaczający je świat to i nic dziwnego ,ze kusi je przesuwanie granic - zwykła ludzka natura :) Nie warto jednak dla " świętego spokoju " ulegać płaczom i histeriom bo to utwierdza dzieci w przekonaniu ,ze wystarczy trochę pokrzyczeć a mama ulegnie :)