Walczyć o Niego czy odpuścić?

Byłam przez pół roku w fantastycznym związku z mężczyzną sporo starszym ode mnie, rozwodnikiem. Pokochałam go z całego serca, tak mocno, jak to chyba możliwe. Na początku było jak z bajki - śniadania do łóżka, posiłki w plenerze, szalone wyjazdy, wszechobecna czułość, wprost nie odrywaliśmy się od siebie, rozmawialiśmy ze sobą non-stop. Potem jednak jego oczekiwania zderzyły się z szarą rzeczywistością - okazało się, że wszystko, dosłownie wszystko powinniśmy robić razem. A ja chyba nie byłam jeszcze na to gotowa, ja potrzebuję duużo więcej czasu na podjęcie takich decyzji. Więc zaczęły się kłótnie, bo nie potrafiliśmy rozmawiać ze sobą. Wszystko, co stało w opozycji do jego wyobrażenia związku powodowało dzikie awantury. Kłótnie o to, że planuję przeprowadzkę, ale nie do niego. O to, że chciałabym swój własny samochód, zamiast pożyczać jego. Że czasem wybieram autobus zamiast prosić go o podwożenie o jakichś chorych godzinach. O przyjaciół, z którymi powinnam widywać się wyłączenie z nim, a gdy on nie miał ochoty spotykać się z kimkolwiek, ja również powinnam zrezygnować. Padło między nami dużo bolesnych słów, straciliśmy do siebie zaufanie, w ostatnich dniach nawet nie mieliśmy o czym rozmawiać... Jednak nadal kochamy się. I czy warto, czy to w ogóle możliwe, aby odzyskać tak niemądrze stracone zaufanie? Już kilka razy schodziliśmy się i rozchodziliśmy, za każdym razem mając ze sobą mniej wspólnego... oprócz uczuć. I wiecie, najśmieszniejsze jest to, że zwykle obwiniamy się dokładnie o to samo, czyli zapewne nikt z nas nie robi tego, o co jest oskarżany...

lepiej skonczyc z tymi glupotami,szukaj innego faceta.

łatwo powiedzieć, a tak strasznie, strasznie ciężko zrobić... czasem mam wrażenie, że to ten, z którym mogłabym spędzić resztę życia...

to walcz