tak bardzo mi smutno...

Tak bardzo mi smutno, bo ledwo co wyleczyłam nowotwór, a już pojawił się kolejny problem- nie zdałam sesji. Rodzice się ode mnie odwrócili. Chłopak, z którym spotykam się od dłuższego czasu powiedział mi, że nie potrafi kochać tylko jednej osoby (chciałby żebym nie miała pretensji o jego spotkania z innymi kobietami). Muszę znaleźć pracę by się utrzymać. Walczę z wszystkimi przeciwnościami, ale tak mi smutno. Życie przewraca się do góry nogami z dnia na dzień. Cieszcie się z tego co macie... :)

o matko jaka kumulacja :( trzymaj sie

mi zabrali prawo jazdy wpadłem w długi ale nie poddaje sie pracuje na budowie jak dobrze pójdzie w tym roku spłace długi i może i prawko zrobie

będzie dobrze:) nie smutaj:)

dzięki. miło usłyszeć słowa wsparcia chociaż wirtualnie. zwłaszcza w chwilach, kiedy tracimy sens życia :]

Nie będzie dobrze. Wszystko dąży do unicestwienia.

Najważniejsze,że zwyciężyłaś chorobę, reszta się ułoży. a chłopaka kopnij, bo to d**ek. życzę ci dużo szczęścia i jak najwięcej radości. jestem osobą na pewno starszą niż Twoja mama, bo mam wnuczkę 12 letnią i nie rozumiem jak można się odwrócić od własnego dziecka.

To taki sposób, abym się usamodzielniła. Cóż... Muszę przyznać, że skuteczny ;/