Czy prawdziwa miłość istnieje?

Czy to nasz wymysł? Iluzja?

To zalezy od nas jak postrzegamy swiat.

zależy od tego jak definiujesz miłość, prawdę mówiąc to bardzo luźne określenie

istnieje ,ma wiele kolorów ,dotyczy ludzi i nie tylko

Chodzi mi o taką prawdziwą na lata z szacunkiem i do grobowej deski.

czasem dopada jak grom z jasnego nieba, tak nieoczekiwanie.

Znacie takie pary które mimo wielu lat razem są naprawdę szczęśliwi.

Oczywiście, że istnieje, ale nie każdy człowiek jest zdolny do miłości.

Mozna byc ze soba do grobowej deski, ale powinno sie problemy rozwiazywac, poniewaz w zyciu zawsze sie jakies pojawiaja (a nie klocic, trzymac w sobie)

tak, znam takie pary, ale są to ludzie którzy nie oczekują cudów i biorą poprawkę na to, że są tylko ludźmi

Racja piszcie dalej. Ja przez 15 lat wierzyłam w najprawdziwszą miłość.

To tylko przekazanie genów nic więcej.

trzeba trafić na swoją połowę,oglądałam zdjęcia czytałam artykuł o prawie stuletniej pani i rownie wiekowym panu..małzeństwo do grobowej deski..razem umierali na szpitalnych łóżkach..trzymając się za ręce. ona odeszła pierwsza on zaraz za nia,nim odszedł wypowiedział te słowa"To jest moja najukochańsza i najpiękniejsza żona"i co powiecie,?..wzruszająca historia prawda?.jednak. bywa czas miłość prawdziwa.sisi.

Kocham kogoś od wielu lat i co z tego. Jeśli ona nie. Masa bólu, nic więcej. A żyć jakoś trzeba dalej. Co mam robić, kłamać innym na siłę nie da się. Potem piszą, że faceci nie mają uczuć, zimni itd. Chyba stąd się to bierze. Przekleństwo, kiedyś to poczułem i tak już zostało. Nieodwzajemnione uczucie niestety. Było przez chwilę, wierzyłem w kłamstwa, to był najlepszy okres w moim życiu. Prawda zniszczyła wszystko, tzn jej pewnie jest dobrze.

Skąd wiesz że nieodwzajemniała? .pytałeś ją o to?sisi

Byłem z nią jakiś czas, mówiła że kocha, ale zaczęła się oddalać i zostawiła mnie w końcu. Powiedziała mi na koniec, że mnie nie kocha jednak. To wszystko.

Istnieje na pewno. Jednostronna na pewno bo mimo, że zerwała, ma swoje życie to kocham nadal.

moze byc milosc bez wzajemnosci

"gość wczoraj Chodzi mi o taką prawdziwą na lata z szacunkiem i do grobowej deski". Istnieje. Obustronna i są to naprawdę szczęśliwe małżeństwa, pełne radości ze wspólnego życia i otwarcia się na tą drugą osobę, która jest nawet w późnym wieku traktowana jak skarb. To miłość bezwarunkowa. I istnieje też taka miłość jednostronna, coś o tym niestety wiem. Ktoś tutaj już dobrze napisał, że są też osoby niezdolne do miłości.

Wpis z 2.49 to mój. "gość wczoraj Kocham kogoś od wielu lat i co z tego. Jeśli ona nie. Masa bólu, nic więcej. A żyć jakoś trzeba dalej. Co mam robić, kłamać innym na siłę nie da się. Potem piszą, że faceci nie mają uczuć, zimni itd. Chyba stąd się to bierze. Przekleństwo, kiedyś to poczułem i tak już zostało". To nie jesteś sam. Mam dokładnie tak samo.

"gość wczoraj trzeba trafić na swoją połowę". Można trafić na swoją połowę, a ona wcale nie chce z nami zostać. To nie zawsze tak jest, że spotkamy taką osobę i będziemy szczęśliwi. Czasem taka osoba nie odwzajemnia uczuć, a może niektóre z nich odwzajemniają, ale mają jakieś powody, że nie chcą być z tą dobraną dla nich osobą. Słyszałam też o historiach ludzi, którzy w końcu odwzajemniają uczucie, ale to jest po iluś latach, czasem nawet kilkunastu czy nawet dwudziestu odkąd się poznali i ta jedna z nich pokochała. Potem biorą ślub i żyją razem do końca. Mało pocieszające, że nawet jeśli może się tak stać, że ktoś odwzajemni uczucia, to może to być dopiero po aż tylu latach.

Bez miłości i kochania wzajemnego nic nie daje szczęścia.

Dużo rzeczy poza miłością daje szczęście, trzeba tylko umieć je dostrzec. :-) Jeśli oczekujesz szcześcia tylko od drugiej osoby, to ją osaczysz i zacznie się dusić. Nie o to chodzi. Tylko o to, żeby dzielić szczęście razem z ukochaną osobą. A miłość jest najpiękniejsza. Tylko nie zawsze niestety odwzajemniona.

Tak.

jeszcze nie spotkałem prawdziwej miłości, laski dybały tylko na mój... ehh szkoda gadać :( naogląda się jedna z drugą a potem chce praktykować :( a ja taki nie jestem, jestem delikatny jak pyłek w kwiecistej koronie gdzie najmniejszy podmuch unosi mnie nad łąkę pastwisko zielone, jak proton smugający elektron z dala od atomu, jestem prawdziwym czułym menszyznom , kórfa noo :(

Istnieje , ale ona mnie nie kocha. Ces't la vie. :-)

Jeśli tak ma wyglądać miłość, to ja podziękuję. Zero szczęścia tylko jakieś utyskiwania, nieporozumienia a może tylko wyobrażenie jakieś. Archiwum X

Uważam, że prawdziwa miłość istnieje. Miłość rozumuję w ten sposób, że każdy jako dziecko rodzi się z dużym darem miłości. Każdemu jest on dany. Maleńkie dziecko jest pełne wewnętrznego ciepła, każdy człowiek do niego lgnie. Chce go przytulić i ogrzać się jego ciepełkiem. Dziecko jest ufne, nie skalane jeszcze żadnym złem takie niewinne, bezbronne, radosne,kochające,maleńkie. W miarę postępującego czasu zostają mu zadawane różne cierpienia przez dorosłych. Powolutku...powolutku...ta miłość zostaje zabijana w każdym z nas. W jednym więcej w drugim mniej zależy w jakim środowisku się obracamy jako dzieci a pózniej dorośli. To czy pozostanie w nas jakaś jej część lub chociażby maleńka iskierka na którą będziemy dmuchać by rozpalić ogień miłości zależy od naszej siły ducha. Od nas samych, od naszego chcenia od przeciwstawianiu się sile która powoduje zabijanie miłości.Wystarczy zajrzeć w głąb siebie i rozpoznać swoje odczucia. Tu nie potrzebna jest żadna filozofia tylko spokojne rozeznanie.

Miłość, miłość, miłość. Słowa, słowa, słowa. Może i tak, może i to co piszesz jest prawdą, do której nie zawsze chce się przyznać. Może i wolę założyć płaszcz ochronny, udawać że mam to gdzieś, może i dlatego rezygnuję. Może nie mam siły, ani ochoty patrzyć na świat jak dziecko, ani dopuszczać do rozwarstwiania się, liczenia na kogoś, uzależniania się emocjonalnego, pokazywanie czegoś czy też komuś, gdy wcześniej ten ktoś tego nie docenił, nie uwierzył. Może nie chce czuć się bezbronna, słaba i rozbita, tęskniąca za kim, czy za czymś, gdy od dziecka zakodowano we mnie, że mam liczyć tylko na siebie. Gdy ślimak wyszedł ze swej muszli i dostał strzała, to teraz ślimak boi się wychylać, dojrzalszy o wcześniejsze doświadczenia.

To bardzo trudne a ja nie chcę stracić tej miłości. Trudne bo jak zrani osoba którą się kocha boli sto razy bardziej.