Kocham Cię Anulko

Jestem samotną kobietą i mam dość :( Analizując swoje związki dochodzę do wniosku, że chyba moim byłym nigdy tak naprawdę na mnie nie zależało, a ja, mając niedostępną emocjonalnie matkę, cieszyłam się z okruchów zainteresowania. Teoretycznie jestem miła, ładna i komuś tam (niejednemu nawet) się podobam, a jak przychodzi co do czego, kolejny wieczór i weekend spędzam w samotności. Jest mi smutno, wyszłabym gdzieś, przytuliła się do kogoś, nie mówiąc już o czym innym. Jednak na widoku nie ma szansy zmiany stanu rzeczy :( Mam dość. W weekend pójdę sobie do restauracji na dobrą kolację. To nic, że nie mam z kim. Sama kolacja to przyjemność, to coś milszego niż przesiadywanie w domu z komputerem. Usiądę w eleganckiej restauracji, będę się rozkoszować jedzeniem i dobrym winem, a w domu na dobranoc zapalę świeczki i kadzidło. Drugiego wieczoru pójdę nad jezioro. Chciałabym bardzo spędzić tam z kimś letni wieczór, ale niestety nie ma takiego kogoś. Zimą już nie będę miała okazji... Będę sobie siedzieć i myśleć, wolałabym rozmawiać z bliską osobą, przytulić się... ale nie ma nikogo takiego. Nic na to nie poradzę. Jak będę odkładać przyjemne rzeczy do czasu aż ktoś je będzie ze mną dzielił, w tym tempie mogę się nie doczekać. A chcę żyć, dobrze żyć. Trzeba pogodzić się z myślą, że jedyną osobą, której na mnie zależy, jestem ja.