trudna relacja z rodzicami

W tym roku skończyłam 23 lata a rodzice traktują mnie nadal jak małe dziecko. Czy to normalne? O wszystko muszę ich pytać, z wszystkiego się tłumaczyć - dokąd wychodzę, z kim. Jeśli wychodzę z koleżanką to ok, jeśli natomiast z kolegą, niemal z automatu pojawiają się złośliwe spekulacje ze strony taty. Nigdy nie miałam chłopaka i nawet nie wyobrażam sobie, że kiedyś mogłoby to nastąpić. Nie jestem antyspołeczna, bo lubię ludzi, w gronie moich bliskich znajomych jestem dość otwartą osobą, rozmowa z płcią przeciwną również niespecjalnie mnie krępuje, ale czuję się w pewien sposób duszona przez rodziców. Oni uważają, że powinnam teraz skupić się na ukończeniu studiów, potem znalezieniu odpowiedniej pracy, potem ewentualnie gdy do czegoś w życiu dojdę poszukać odpowiedniego męża. Zazdroszczę moim znajomym gdy widzę jak bliski kontakt mają ze swoimi rodzicami, jak spotykają się na rodzinnych świątecznych obiadkach zapraszając swoje drugie połówki. Coraz częściej zazdroszczę nawet tego, że mają przy sobie taką osobę. Póki co nie mam możliwości, by wyprowadzić się z domu, gdyż został mi jeszcze rok wymagających studiów, a prawdopodobnie zaraz po studiach praca za początkowo niewielkie pieniądze nie dająca możliwości samodzielnego utrzymania się, zwłaszcza, że mam w planach jeszcze kontynuowanie edukacji. Boli mnie to, że rodzice stawiają mi wymagania jak dorosłej, odpowiedzialnej osobie, ale traktują mnie przy tym jak dziecko, nie widząc, że już dawno dorosłam.