Mam pytanie do osób samotnych.

Ludzie macie tak, że przez samotność czasami nie zależy wam na pracy, nie macie do niej motywacji, czujecie , że to wszystko bez sensu , bo nie ma się na kogo starać?.

nie. samo zycie mnie nakręca,ciągle mam nowe cele,nowe plany i to czy jestem sama czy z kimś nie ma na to wpływu ale każdy człowiek jest inny

Ja tak mam.

to smutne,bo żeby być szczęśliwym człowiekiem dzieląc to życie z kimś,trzeba wpierw samemu to szczęście mieć w sobie, posiadanie partnera/rki nie załatwi problemów jakie w Was tkwią,tylko z czasem to pogłębią

A najgorsze jest to , że człowiek nie ma pasji , czyli pracuje w takiej pracy która mu się nie podoba , pracuję bo musi , a nie bo chcę , nie to że brak pasji , to jeszcze samotność, takie życie to tragedia, masakra , aż się nie chcę żyć :-(:-(.

to sobie ją znajdź,moje praca może być pasją,ale mam inne pracuję tak,że nie mam czasu na nic,a jak mam czas,to mam inne obowiązki,na swoje pasje mam czas 1 raz w roku albo dwa,zapierd/alam po górach aż mi podeszwy odpadają i wtedy wiem,że żyję a wieczorami rozpieszczam ciało w basenach termalnych,i zaden facet nie jest w stanie zapewnić mi lepszych doznań

Widzisz dla tego jedną z najważniejszych rzeczy w życiu człowieka to mieć prace która jest jego pasją z godziwym wynagrodzeniem.Powoduje to osobiste zadowolenie które może przełożyć się na sukces również w życiu osobistym :-)

Mamy nowego prezydenta ,którego wybrał lud,i zgodnie z obietnicami Polska będzie to kraj mlekiem i miodem płynąca-miej więc nadzieję,,, a tak serio,jak Ci nie pasuje,to zmień pracę jak nie czerpiesz z niej satysfakcji,ja czerpię z pracy,bo płaca jest beznadziejna,ale to już kwestia klasy pracodawcy .. ze nie potrafi docenić dobrego pracownika,jak nie potrafi to będzie szukał nowego

Ja tak mam

to nie miej nie warto,żyć na "pusto"

Danielu no chyba masz racje, ludzie się dobierali w grupy i tak jakoś wyszło że jedni drugich nakręcają do działania, więc samemu to nie ma się motywacji.

Czasem łapię doła, ale staram się cieszyć z codzienności.

Człowiek nie ma motywacji przez tą samotność , ja to uważam że to jest wszystko bez sensu , czy ja tyle zarobię czy tyle i tak siedzę w domu i co ?. T o jest masakra nie życie , czasami zastanawiam się po co się człowiek rodzi , jak tak ma mieć przez całe życie , to jest wegetacja , co z tego że człowiek ma 30 , 40 , 50 lat , jak jest nieszczęśliwy emocjonalnie , człowiek morze być całe życie np. jak dziecko .

Rozumiem Cię w pełni, bo też są chwile, kiedy tak się czuję, ale... po pierwsze, jeśli masz rodzinę, przyjaciół lub psa, nie jesteś nigdy w 100% sam. Po drugie, kiedy byłeś dzieckiem, też nie miałeś ukochanej osoby i jakoś żyłeś i cieszyły Cię różne rzeczy. Po trzecie, nie tylko bliskość z kimś sprawia przyjemność, ale i zajmowanie się hobby potrafi cieszyć. Po czwarte, nie mamy prawa wymagać od innych, by nas uszczęśliwiali, szczęścia należy szukać w sobie.

Moja praca jest moim marzeniem i czuję niesamowitą satysfakcję z jej wykonywania. Jasne, że jestem zmęczona, ale odpowiednia dawka snu i wtedy wszystko wraca do normy. Ważne by robić to co się kocha, lubi, co daje uczucie spełnienia, satysfakcję, a przez to sam jesteś zadowolony.

Ludzie sa rozni,ja nie potrzebuje innych zeby byc zadowolona z zycia chociaz nie mam wielu,wielu rzeczy i na dobra sprawe jestem osoba samotna. Ale mi ta samotnosc przestala przeszkadzac i chyba dlatego,ze przestalam tez uzalezniac tego jak sie czuje od innych ludzi i od tego czy cos mam,czy tez nie mam. Staram sie poprawic swoj los:), ale statam sie tez brac,to co dostaje

Ja uważam, że mało jest takich ludzi którzy lubią samotność, raczej nie chcą być samotni , a są samotnikami, bo po prostu nie umią znaleźć dziewczyny , nie mają przyjaciół, itp , bo po prostu nie umią gadać z ludźmi , po prostu nie umią.Te ludzie nie są z wyboru tacy .

Ja lubię samotność, ale tylko w pewnych dawkach. Czasem jej po prostu potrzebuję. A czasem potrzebuję kogoś bliskiego.

oczywiście samotność nie jest wpisana w zycie człowieka,fajniej,pełniej jest razem,ale jak miałabym żyć z człowiekiem,który na każdym kroku udowadniał mi jak mu na mnie nie zalezy,że kazda inna jest lepsza,a tak w ogóle,to mnie w dalekim poważaniu,bo na necie znajdzie sobie księżniczkę swojego życia,przecież to dziecinne i niepoważne,,, do tego brak szacunku,zrozumienia,zazdrość-odczytał jako psychomiłość po prostu nie powinnam robić awantury o inne kobiety,akceptować każde poniżanie i się cieszyć,że mam w ogóle szczęście przebywać w jego otoczeniu

Jeżeli ktoś opiera swój system wartości na drugim człowieku to ma jakieś spaczone spojrzenie na świat... Po pierwsze każdy powinien zacząć od siebie...Zdrowie, rozwój zawodowy, dbanie o wygląd i samoocenę, druga osoba to powinien być dodatek...I to na takim stopniu, że gdyby nagle odeszła to nie powinniśmy tego odczuć jakoś specjalnie...Dalej mamy swoje cele pasje zajęcia i robimy swoje...Wiecie ludzie są różni ale na stałe jesteśmy tylko sami ze sobą...Dbajmy o siebie o swoje wnętrze i to co na zewnątrz i cieszmy się życiem korzystajmy ze wszystkiego co dla nas dobre... Bo tak jak nie każdy musi być prezesem( bo pracownicy fizycznie też są bardzo potrzebni) tak nie każdy musi podążać schematem ojca matki i rodziny z dziećmi... Każda opcja związek lub samotność niesie ze sobą różne konsekwencje dobre i złe trzeba na chłodno się nad sobą zastanowic i nad tym co przeżylismy i widzielismy i slyszelismy do tej pory od znajomych co są po ślubie czy po iluś związkach i wtedy zdecydować jaką drogę obrać...

No coz,ja lubie samotnosc:). Moze inaczej,dobrze sie z nia czuje. Mialam okres w zyciu,ze plakalam,bo nie mam nikogo itp. Teraz tez chciala bym znalezc mezczyzne,z ktorym sie dogadam i bede chciala byc. No ale jak go nie bedzie,to nie bedzie. Lubie wyjsc,pobyc z ludzmi,ale jednak ze soba mi lepiej:). Moze to jakies skrzywione,ale czuje sie z tym ok

zycie bez milosci nie ma sensu.