czy jeszce jest sens walczyć?

witam.Mam pytanie głownie do pań.Jestem żonaty ,ale nie żyję z żoną.Ona jest za granicą od kilku lat.Poznałem Ewe sporo młodszą po rozwodzie z dzieckiem.Zakochałem się w niej do szaleństwa mimo jej trudnego charakteru.Było pięknie na początku ale była chorobliwie zazdrosna.Wcześniej utrzymywałem kontakt towarzyski z dwiema paniami.Z jedną bliższy z druga to tylko przyjazn.Gdy ją poznałem powiedziałem jej o tej drugiej,natomiast z pierwszą zerwałem całkowicie kontakt.Zazdrość o przyjaciółkę doprowadziła do tego ze z nią również zerwałem kontakt,ale wtedy ta pierwsza zaczęła się mścicći w końcu zdobyła numer i opowiedziała o nas Ewie.Ta stwierdziła ze zazdrości nie zniesie ( dodam ze nic nas nie łączyło odkąd poznałem Ewe) i odeszła.Dala mi jednak druga szanse ale z czasem zaczęła być zazdrosna o żonę i kazała się rozwieść.Poprosiłem o więcej czasu i wtedy znów odeszła.Powiedziała ze bezpowrotnie.Zgodziłem się zaraz pózniej na wszystko ale stwierdziła, ze już za pózno i koniec.Ze trzeciej szansy nie będzie.Wypiłem kilka piw i a akcie desperacji poszedłem do niej.Prosiła bym nie przychodził ,ale nie posłuchałem..coś tam posmuciłem i kazała i iść do domu.Wiedziałem ,że jej ojciec był alkoholikiem ,ale wtedy nie myślałem o tym.Rano napisała ,że widziała wczoraj swojego ojca i tego mi już nie wybaczy.Ze mnie nienawidzi i za bardzo ja zraniłem .Zaznaczę ,że wiem iż bardzo mnie kochała i było fantastycznie ( z przerwami na jej depresję i dołki które znosiłem z uśmiechem i zawsze byłem przy niej) podejrzewam ,że ona ma syndrom DDA- próbować czy odpuścić-bardzo ja kocham.