Czy on wciąż może coś do mnie czuć?

Poznałam go w najgorszym dla siebie czasie - świeżo po bolesnym rozstaniu, dodatkowo miałam bardzo niepoukładane w głowie. Źle go traktowałam, jakby chcąc do siebie zniechęcić (i sobie samej udowodnić, że znowu ktoś mnie nie chce). W końcu dopięłam swego. Uznał, że nasze rozmowy są dla niego przykre i zerwał ze mną kontakt. Po jakimś czasie, kiedy zebrałam się do kupy (zmieniłam styl życia, przemyślałam pewne kwestie itd) zdarzało mi się do niego napisać. Odpisywał, raczej zdawkowo. Po pewnym czasie przestał, ja również zaniechałam kontaktu (a w międzyczasie zablokował mnie też na FB). Do czasu. Co jakiś czas pisałam do niego smsy. Zazwyczaj nie otrzymywałam odpowiedzi, z małymi wyjątkami - miałam wrażenie, że odpisuje kiedy trochę sobie wypije (dodam, że on nie pił dużo i rzadko wychodził). W ostatnim smsie wspomniał o "docenianiu mojej szczerości". Dziś przez przypadek odkryłam, że odblokował mnie na FB - może chciał podejrzeć mój profil? Pamiętam nasze stare rozmowy, kiedy mówił, że naprawdę mu na mnie zależy (a długo się o mnie starał), że trudno mu do mnie nie pisać (był taki moment kiedy uznałam, że lepiej dla niego będzie, jeśli ograniczymy kontakt), że nie może o mnie zapomnieć. Również wtedy, kiedy z własnej inicjatywy ograniczył nasze kontakty - padały podobne zdania, z których mogłabym wywnioskować, że jego rozsądek mówi jedno, a serce drugie. Zastanawiam się czy jest się o co starać. Nigdy nie wypisywałam do żadnego faceta w ten sposób (tzn. "wypisuję" do niego raz na ok. 3 tygodnie, ale jednak). Wiem, że to wszystko moja wina. Żałuję, że byłam taka głupia, ale niestety, poznaliśmy się w niezbyt sprzyjających warunkach. Chciałabym to naprawić :(

Strasznie nafajdoliłaś. Teraz musisz trochę poharować, żeby ten syf posprzątać. I dotrzeć do niego. On czeka.

Ale jak to zrobić? Z jednej strony to niezaprzeczalnie wygląda tak, że on nie chce mnie znać. Z drugiej te sygnały (które nie wykluczam, że błędnie odczytuję), które niejako motywują mnie do działania, ale nigdy nie chciałam (i nie chcę) być takim... nie wiem jak to nazwać. Po prostu nie chcę się narzucać jak jakaś wariatka.

Daj mu spokój idiotko. On nie potrzebuje huśtawki nastrojów. Zreszta, nikt normalny tego nie chce.

Musisz mnie obrażać? Huśtawka była, ale już nie ma.

Powiedz mu po prostu prawdę, że miałaś trudny okres w życiu, przeproś że byłaś taka surowa i tyle, zaproś np na spacer albo kawę, to takie proste.