Jestem upośledzona

Starałam się wypierać to z siebie i tłumaczyć swoje zachowania fobią społeczną ,deprsją itp . Teraz wiem że chyba jednak to nie z moją psychiką jest coś nie tak a z umysłem ,niestety . Nie umiem sobie z niczym radzić ,niby wszystko wiem i rozumiem ale jak przyjdzie to zrobić to mi nie wychodzi . W szkole podjerzewali depresje i miałam 2 godziny zajęc indyfidualnych i przez to inni zaczęli mnie nie za fajnie postrzegać . obecnie pracuje jako pomoc kuchenna i niby wszystko wiem ale ,czuje się jak spraliżowana i moje ciało robi inaczej niż chce w głowie coś zrobić . Bardzo skomplikowane i nie umiem wytłumaczyć . Niestety przez osoby z pracy jestem postrzegana jako wariatka ,niedorozwój i właśnie ta świadomość jeszcze bardziej mnie blokuje i wpasowuje się w tą rolę . Zawszę myślałam że osoba upośledzona nie zdaje sobie z tego sprawy a ja natomiast jestem tego świadomowa i irytuje mnie to ,że nie mogę nic z tym zrobić ,to tak jak bym była uwięziona w czymś co mnie hamuję . Mam myśli samobójcze i raczej poważne zamiary by to zrobić bo ja nie umiem żyć , jak mam całe życie byc taka niedoj****a to woę umrzeć niż żyć w tym upokorzeniu

może za bardzo się starasz, za bardzo ci zależy, leki uspokajające i na poprawę samooceny?

Najbardziej dołujące jest to że przez te wszystkie moje wpadki ,przez ten lęk do ludzi ,po pewnym czasie otoczenia traktuje mnie jak wariatkę ,niedorozwiniętą i po pewnym czasie przestaje mi zależeć i wpasowuje się w swoją rolę