Mam problem z mama.

Mam problem z mama. Mam starsza siostre i mlodszego brata. Ja jestem ta po srodku. Siostra z pierwszego malzenstwa mamy. Zawsze ta wyjatkowa pierwsza corka po facecie ktorego mama kochala bardziej niz mojego ojca. Syn najmlodszy rodzynek ulubieniec z tego wlasnie powodu bo najmlodszy bo jedyny synek. Zawsze siostra w centrum uwagi albo brat. Ja zawsze na uboczu. Musialam radzic sobie sama. Mama nigdy we mnie nie wierzyla ze cos mi sie uda i tak jest do tej pory. Zawsze chcialam ja zadowolic a ona zawsze krecila nosem ze cos nie tak. Nigdy nie pochwalila i nie wspierala. A teraz syn dorosly ma ja w nosie i pyskuje bo sam juz na sobie zarabia i noe potrzebuje laski od rodzicow. Siostra tez dobrze ustawiona nie pyskuje ale prawie wcale ich nie odwiedza. Ja nie potrafie odmowic mamie jak pyta czy przyjedziemy. Ale jak co do czego zawsze jestem ta najmniej wazna. Juz jestem dorosla i nie moge sobie czasem z tym poradzic. Dlaczego tak jest? Pytanie do matek. Dlaczego zawsze matki maja swoich ulubiencow wsrod dzieci krzywdzac bardzo przy tym te pozostale?? Nikt sie jawnie nie przyzna ze jedno dziecko kocha bardziej a czy tu sie ktoras przyzna?

Moja tesciowa ma trzech synow i jak czarno na bialym widac ze jednego kocha najbardziej.

Mam jedno dziecko ale zawsze sie zastanawialam jak to jest, jak jest wiecej. Czy mozna wszystkie kochac jednakowo. Tez bylam srodkowa wsrod rodzenstwa (wszystkie dzieci po jednym ojcu) ale nie zauwazylam duzych roznic. Ty ewidentnie nadal cierpisz i to rzuca cien na twoje dorosle zycie i pewnie jak dlugo bedziesz zyla tak bedzie. Moze pare rozmow u psychologa by ci pomoglo. Jak sobie z tym radzic. Bo mamy raczej nie zmienisz. Jestem tez przekonana, ze gdybys mamie to powiedziala to ona by sie zaparla, ze wszystkie kocha jednakowo. Nawet jesli w jej mniemaniu tak jest, to w twoim odczuciu jest inaczej. I to wlasnie cie tak meczy. Nie ma dobrych wyjsc z takiej sytuacji. Gdybys nawet zerwala kontakt z mama nie uwolnisz sie pewnie od tego kompleksu. Tyle, ze mozesz wtedy sobie powiedziec. Nie kochalas mnie jako dziecko to ja teraz nie chce z toba byc blisko. Nie znaczysz dla mnie wiecej niz sasiadka. Problem w tym, ze ty jestes po dziecinnemu wciaz rzadna tej milosci. Trudna sprawa.

Masz duzo racji. A najlepsze jest to ze moja mama miala podobnie ze swoja i mi sie zalila na babcie nie siostrze czy bratu najczesciej mi. Widac bylo ze babcia kocha swoja najmlodsza corke blizniaczke mamy. I mowilam mamie ze mnie trktuje tak samo jak babcia ja. Ona byla ta najgorsza corka a to wlasnie mama wziela babcie do siebie na starosc zeby wysluchiwac dogryzania babci przez kilkanascie lat. W doroslym zyciu troche lepsze sa nasze relacje bo zdaje sobie sprawe dlaczego tak jest i tak bylo. Ale jak wspominam dziecinstwo nie pamietam zebym byla szczesliwa jako dziecko. Byly jakies dobre chwile ale nie bylam wtedy szczesliwa. Bylam u psychologa raz to powiedziala mi ze moje problemy mam przez ojca a to nie prawda to chodzi o mame. Tata tez nie byl idealny ale to zawsze na uznanie mamy musialam pracowac.

Iwona ..głowa do góry.Nie przejmuj się i żyj po swojemu ,ja z moją mamą mam tak samo ..ona zawsze wie jak mnie obrazić albo zranić tak że wyję w poduszkę.Wieczna krytyka ...i wieczne podcinanie skrzydeł,najlepiej trzymać dystans i tyle.Będzie dobrze...zobaczysz.

U mnie też słabo z mamą, modlę się o wybaczenie jej, bo też mnie to boli i męczy.