nie wiem

Pisze bo... W sumie sama nie wiem czemu. Bo mam już dość własnych myśli, bo chce się wygadać. Czuje że kompletnie nie pasuje do tego świata. Ha wiem w necie mnóstwo tego ale ja jestem inna jakaś nienormalna od jakiegoś czasu zastanawiam się czy aby na pewno jestem zdrowa psychicznie. Jest we mnie masa zaprzeczeń jakbym była kilkoma osobami w jednym. Pewnie powinnam napisać jakieś przykłady więc jestem realistką na wszystko potrzebuję twardych dowodów do wszystkiego podchodzę sceptycznie nie wieżę w boga w sumie nie wiem czy w cokolwiek wierzę ale z drugiej strony jestem we mnie wiara w coś więcej niż tylko upadły los ludzkiej egzystencji chciałabym spotkać anioła ducha cokolwiek co sprawiłoby że moje życie nie będzie wiodło tylko do śmierci. Nie lubię ludzi jestem aspołeczna mam gdzieś ich problemy co czują nie lubię ich za fałszywość za to że ranią innych za to że są egoistami nigdy nie zrobiłam nikomu krzywdy czy to psychicznej czy fizycznej i kolejna sprzeczność pomimo tego że to wszystko mam gdzieś a mimowolnie zobaczę jak komuś dzieje się krzywda płaczę współczuję. Lubię być sama nie lubię przebywać z ludźmi ale nie lubię czuć się samotna tak jakbym chciała stanowić jednak część tego społeczeństwa. A czy chcę? Nie to raczej moja podświadomość. Mówię do siebie nie na głos, w myślach. Każdemu się zdarza? Nie w taki sposób, rozmawiam jakby z kimś - Jesteś wariatką! - Nie to ty nią jesteś Zdarza się to tylko gdy jest już cisza gdy wszyscy śpią a ja zostaje sam na sam ze swoimi myślami. Nie mogę spać bo myślę leżę w łóżku i przewracam się kilka godzin czasami mam już dość ale myśli nie odchodzą. Wiem że pisanie tu o tym mi nie pomoże wiem że ludzie którzy to zobaczą nie potraktują tego poważnie i skończy się na obelgach ale jeżeli jest chodź jedna osoba która może powiedzieć mi coś co może mi "pomóc" zaryzykuję