Pragnę miłości rodzica

Nie wiem, co się ze mną dzieje...Z jednej strony chcę wolności, niezależności, a z drugiej strony chcę życzliwości, czułości opiekuna/rodzica, a mam już swoje lata. Brakuje mi pogłaskania po głowie, pochwał, wiary w dobre zakończenia, optymizmu. Wyobrażam sobie idealnego ojca, który mnie obejmuje, głaszcze po głowie i mówi do mnie:"moje dziecko". Tak bardzo brakuje mi "lukru". Kto z Was ma podobne myśli?

Ja bym chciała być dla moich rodziców ważna, nie najważniejsza, ale ważna.

Mam swoje lata, a czuję się jak dziecko, które pragnie uwagi i czułości rodziców. Dlaczego tak jest?

Nie wiem jak u Ciebie, ale u mnie wynika to z braku czułości w dzieciństwie. Niestety tego chyba nikt mi nie zrekompensuje :(

Tak, własnie, wyobrażam sobie Dobrego Ojca, który mnie przytula, głaszcze po głowie i mówi "moje dziecko, nigdy cię nie opuszczę." Ten Dobry Ojciec znał mnie miliony lat przed moim pojawieniem się na świecie. Wybaczcie, że się rozczulam, ale lubię się czasem wzruszyć.

Dlaczego niektórzy rodzice nie kochają własnych dzieci?

Dobra vip94 gruba foko już się nie uzalaj. Weź się za siebie a nie wyjesz jak...

Czy to źle, że mam skłonność do analizy i refleksji? Nie jestem pragmatykiem, marzyciele i idealiści też są potrzebni. Szanujmy ich.