Czuje samotność, ale nie chce tego zmieniać

Mam po trzydziestce. Fajną pracę, skończone studia, mieszkanie, samochód, ale od paru lat jestem sama. Samotność najbardziej doskwiera mi, gdy wracam po pracy do pustego mieszkania. Nie mam się do kogo odezwać, a z drugiej strony cieszę się, że nie czeka na mnie sterta prasowania i głodny facet. Mam przyjaciół, ale większość z nich ma już swoje rodziny. A ja? Ciągle szukam nowego zajęcia, dodatkowa praca, studia, by tylko zapełnić tą pustkę. Wiem, że w tym wieku nie znajdę już fajnego faceta bez zobowiązań. Wszyscy godni, są już zajęci. Jestem tego świadoma i nie chce się wiązać na siłę. Ostatnio prowadziłam pewne zajęcia z grupą dzieciaków. Utwierdziłam się jeszcze bardziej w przekonaniu, że nie lubię dzieci, że fakt ich braku nie jest dla mnie straszny. To dziwne, prawda?

Wcale nie takie dziwne... czuje sie dosc podobnie, dokucza mi samotnosc, ale jednak ma wiecej korzysci niz bycie z kims. Zycie to nie bajka, tyle by doszlo obowiazkow i zobowiazan... Nie chce miec dzieci, faceta nawet bym chciala, ale raczej nie znajde takiego, ktory by mnie calkowicie zaakceptowal.

No to widzę, że nie jestem sama.

ja też tak mam, lat 34, sama ładnych pare lat, studia, własne mieszkanie bez kredytu, samochód, firma... ciesze się z tego co mam, bo sprawia mi to ogromna frajdę. Dzieci też nie chcę i nie chciałam mieć. Tylko mi w przeciwieństwie do Ciebie nie brakuje mi nawet faceta. Czuje że bym oszalała, gdyby teraz pałętał mi się ktoś po mieszkaniu itp. A najprzyjemniejszą częscią dnia jest właśnie moment powrotu z pracy po wielu godzinach, wchodze i... jest cisza, piekna, cudowna, wspaniała, ukochana cisza.... za nic tego nie oddam i nie zamienię za nic

Czasem mam wrażenie, że potrzebuje faceta. Tej bliskości, namiętności, czy choćby zwykłego seksu. Tego nie ma i tego w życiu mi czasem brakuje. Pewnie tak już pozostanie. Nie jestem nastolatką, która będzie latała po klubach za facetami. Oj nie...

Fajnie mieć wszystko pod kontrolą, poukładane, radzić sobie. Rodzina to obowiązki ale są i plusy. Jak spotka się odpowiednią osobę, to widzisz plusy i nie przerażają cię obowiązki, bo czujesz że im wspólnie podołacie. Ja tam bym chciała mieć dzieciaki i oczywiście że kochanego mężulka też.