Brzydzę się sobą.

Mam dziecko z kobietą którą kocham nad życie,jednak nie jesteśmy razem,bo jej rodzina tak zdecydowała.W tym roku wyszła za mąż i jest w ciąży z tamtym.Ja jednak nie potrafię przestać ją kochać.Kocham też nasze dziecko z którym spotykam się co tydzień i wtedy widują ją.Brzydzę się sobą,bo jestem z kobietą do której nic kompletnie nie czuję i nawet nie czerpię przyjemności z seksu.Wiem że to wobec niej nieuczciwe ale ja nigdy ją nie pokocham.Ona jest dobrym człowiekiem i twierdzi,że mnie kocha.Ja jestem z nią tylko dlatego aby nie być sam i ukoić żal oraz złamane serce.

Mysle ze maez zludzenia na temat swojej ukochanej. Jej rodzina zfecydowala? Serio? A ona jak cielatko posluchala sie i rozstala z toba? Czyli albo miala cie w d. albo jest kompletna ofiara losu. Nie rozumiem jak mozesz kochac kogos takiego.

Nie mam żadnych złudzeń,bo wiem że już nigdy nie będziemy razem.Ślub i ciąża definitywnie to zakończyły.Tak jej rodzice zdecydowali,bo uważali ze ja nie jestem dla niej dobrą partią.Znaleźli nowego faceta mimo,że ona była szczęśliwa ze mną.Zniszczyli szansę na normalną rodzinę dla naszego dziecka.Ona zawsze spełniała ich ambicje i marzenia nie patrząc na swoje szczęście.Czuję się jak egoistyczny d**ek oszukując nową partnerkę.

up