Jak odejść gdy kocha się desperacko się kogoś kocha.

Spróbuję najkrócej jak się da opisać całą sytuację. Może nie jesteśmy razem kilkanaście lat jednak nasz związek potoczył się niezwykle szybko i niezwykle intensywnie. Mieszkamy razem, byliśmy zaręczeni ( już nie jesteśmy o tym zaraz), byłam z nim w ciąży. Ten związek był czymś o czym przez większość życia mogłam jedynie marzyć . Wielkie plany, wielkie obietnice, w końcu ktoś kto potrafił za mnie umrzeć ( biorąc pod uwagę fakt, że w świetle prawa jestem sirotą pomimo że moi rodzice żyją, relacje z nimi są koszmarne, a dzieciństwa wolałabym nie pamiętać ). Nagłe zaczęło się wszytko walić. Z mojej winy. Wyszło na jaw jedno moje kłamstwo z czym on nie mógł się pogodzić. Przez kłótnie odkryłam ile razy on mnie okłamał. Jednak w tym żalu nie bylo nienawiści a smutek i rozpacz, że mogliśmy się stracić.Mimo wszytko zaręczyliśmy się, potem zaszłam w ciąże. Z różnych przyczyn musiałam ją usunąć( nie to nie była tylko moja egoistyczna decyzja, on miał w tym swój udział nawet większy- nie nie była podyktowana egoistyczna potrzeba wygody ). Obiecał, że bedzie mnie wspierać, ale to był początek końca. Zerwaliśmy zaręczyny- bo stwierdził że teraz by mi się nie oświadczył. Wieczne kłótnie i pretensje, coraz wieksza niepewnośc co do jego uczuć, kłótnia za kłótnia no i sie dowiedziałam- nie wie czy mnie kocha, chciałby odejsc ale nie umie, jego uczucia się wypaliły, będzie ze mną do czasu aż całkowicie nie przestanie mnie kochać, ma dość tego, więcej w nim niechęci do mnie niż miłości. Codzienność wygląda całkowicie normalnie przytulamy się wygłupiamy , umiemy wieść normalne na pozór szczęśliwie życie, dogadujemy się zazwyczaj jak w pełnym miłosci związku, ale każda poważniejsza rozmowa kończy się jego wypowiedzią- moje uczucia znikają, w większości umarły, że tyle razy próbowaliśmy naprawić tą relacje, że trzeba to skończyć. Zresztą czuje że jest inaczej, gdy płaczę tylko się na mnie wkurza, gdy mówię o jakimś moim problemie odpowiada, że nie wie, nie da się z nim porozmawiać o niczym poważniejszy. Cały problem w tym, że nie mam nikogo innego, nie mam gdzie iść, Kocham go tak bardzo , że wybaczam dosłownie wszystko.Nie umiem pożegać się ze wszytkimi marzeniami które się z nim wiązały ale wiem, że powinnam odejść zanim on to zrobi gdy wypali sie całkowicie- to zaboli jeszcze bardziej. Tyle , że wciąż mam nadzieje. Czy odejść? Jak odejść? Jak dać radę to zrobić ?

Przepraszam za błąd w tytule tematu. Nie wiem jak to się stało.

Za Malo szczegolow a za duzo kawy

Cięzo opisać kilka lat związku starając się to skrócić na tyle by ktokolwiek przeczytał. Próbowałam zawrzeć zarys tego co się działo.