Mój kuzyn...

Słuchajcie. Jakoś w wieku 14 lat zauroczyłam się w swoim kuzynie (3 lata starszym). Do tego stopnia, że przestałam się do niego odzywać, ze strachu. Ale zawsze jakoś miałam wrażenie, że on patrzy na mnie dziwnym wzrokiem.. Później jednak tak wyszło, że przestałam przyjeżdżać do tamtej rodziny (on mieszka 400 km ode mnie) i w efekcie zobaczyliśmy się 4 lata później (dziś mam 22 lata), z powodu pogrzebu. Nie zmienił się.. mimo, że osiągnął duży sukces, dalej bardzo skromny (może trochę aż za, ale w zasadzie :)), świetny chłopak. Duużo rozmawialiśmy, on od początku ciągle do mnie zagadywał. Poprosił o mój numer telefonu. Właściwie od miesiąca mamy regularny kontakt, często do mnie pisze, pomógł mi w jednej sprawie, chciał mi nawet dać telefon (bo mój się rozwalił), teraz jest ze swoją dziewczyną na wyjeździe i mi trochę zdaje z niego relacje, wysłał nawet MMsy... Na szczęście ja po latach się ogarnęłam, jestem dojrzalsza - wiem doskonale, że to mój kuzyn, ale mimo wszystko nie potrafię się pozbyć sentymentu w stosunku do niego, a fakt, że on też najwyraźniej mnie lubi, jeszcze to podkręca. Ale cieszę się, że mam z nim kontakt, bo uważam go za wartościowego człowieka

to kuzyn pierwszego stopnia?

Oczywiście pierwszego. Syn brata mojej mamy...Ale to już nie ma znaczenia

a ja myslałam ze Ty masz już dziecko z Grażynką.usmiech.gif taką śliczną córeczkę.Z tego co mi wiadomo to Ty sie w 2012 r jesienią ustabilizowałeś.

słucham?! :D

no i ?

no to bądźcie dobrymi przyjaciółmi, a zarazem kuzynostwem. tylko zazdrościć dobrych relacji między Wami, a co było minęło. i tak by z tego nic nie było, także bez sensu zaprzątać sobie tym głowę.