Problem z matką i depresją

Mam na imię Łucja, mam 14 lat. Od dawna zauważam u siebie objawy depresji (tak, wiem, zazwyczaj chory się tego wypiera, ale ja chcę się wyleczyć ale sama sobie nie radzę). Kilka miesięcy temu próbowałam się zabić, to była chwila zamroczenia. Napisałam list, wzięłam nóż i chciałam podciąć sobie żyły, lecz ku mojemu rozczarowaniu był zbyt tępy. Gdy trochę "wytrzeźwiałam" przeraziłam się tym, co chciałam zrobić, choć część mojego umysłu wciąż tego pragnęła. Zwierzyłam się mamie z tego co się stało, licząc że cokolwiek zrobi - umówo mnie do psychologa, który pomoże mi się wyleczyć, bo sama widziałam, że to paranoja. Ale oczywiście moja kochana mamusia wykazała pogłaskała mnie po głowie i kazała nikomu o tym nie mówić, "bo jeszcze się mną zainteresują". Powinnam wspomnieć, że ona sama ma problemy ekcjonalne i od dziecka mi to okazuje, bo chociaż się stara, często na mnie krzyczy i wyzywa o byle co, płacze, mówi, że pójdę do domu dziecka jak będę wykazywać jakieś oznaki "inności". Moje problemy z depresją zaczęły się w szóstej klasie podstawówki, ale zdecydowanie wszystko pogorszyło się gdy zmieniłam szkołę i otoczenie. Zaczęłam opuszczać szkołę, zaczęłam bać się innych ludzi. Matka porozmawiała ze znajomą psycholog, która za mną porozmawiała. A ja boję się mówić o wszystkim, o tym, że moja matka ma depresję,chociaż wiem, że to ma na mój stan ogromny wpływ, bo mimo wszystko to co wpaja mi od dziecka matka ma na mnie spory wpływ - że za byle g****o wsadzą mnie do sierocińca. Chyba napisałam wszystko, proszę, poradźcie mi co robić. Naprawdę nie mam już sił.