A ja siedzę i myślę

na ławce siedzę i wodę w rzece śledzę

romantyczne :)

istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że to nie ty śledzisz wodę, tylko woda śledzi ciebie, i choć graniczy z niemożliwym, takie całkiem nierealnie nie jest, a jeśli to prawda, to również może być tak, że to nie ty siedzisz nad rzeką, a rzeka przyniosła ławkę do twojego pokoju i sobie usiadła

taak, tylko, ze... ja jeszcze nie spie ;)

Siedzę na ławce, co z drewna jest cała, (przynajmniej taką dotąd mi się wydawała) lecz oto wątpliwość duszę mą ogarnia, że ławka nie z drewna, lecz to skóra sarnia co na fotelu w chatce mej drewnianej i trzy poduchy spoczywają na niej. A stopy nie w wodzie, lecz w misie cynowej brodzą ulgę niosąc po spiekocie sierpniowej. tutaj rytm wiersza rwie się nieznacznie lecz wiersz niedługo na powrót się zacznie.

Dziewczyna szybko myśli do kupy składa bo tego od niej ogłada wymaga. Na rzekę spogląda, w ławkę palcem puka, potwierdzenia wrażeń zmysłów wokół siebie szuka. Rzeka wesoło chlupocze, ławka głucho jęczy a nad głową dziewczęcia pszczoła jakaś brzęczy. "Byc to nie może" dziewka do się rzecze "wszak człek ten dziwy jakieś tutaj plecie". Aż nagle zegar, co stał na stole, swą pieśń wygrywa, bo nowy dzionek do życia dziewczynę już wzywa.

"jakoś nikt tędy nie przechodzi, nawet żaby nie widać, chyba powlokę się do domu" - myśli zawiedziona dziewczynka i ze zwieszoną głową w stronę wsi kroczy.

hej hop, jest tu kto?

idzie grzes przez wies, worek paprochów upchany, "witaj drobne dziewczę, czym chata bogata" konopie indyjskie plecie, Staff, marihuana, "co raczy mloda dama?"

no i co?