Przegralam zycie

Nie ma juz dla mnie ratunku. Mam 26 lat i nie mam zupelnie nic (pracy, pieniedzy, wyksztalcenia wyzszego, perspektyw) Siedze za granica na utrzymanie, a do Polski nie mam po co wracac na zabita dechami wiesc. Czasami chcialabym umrzec :'( Nienawidze siebie i swojego marnego zycia !

Nie przejmuj się, życie jest ciężkie. Nie twoja wina. Rób tyle ile możesz, resztę olej.

A masz przyjaciol? Rodzine?

Nie mam przyjaciol. Nikt nie lubi odludkow, ludzi z depresja. Rodzina to mama, tata, brat, ktorzy maja mnie dosc i sie mnie wstydza.

Taaa i sama byś sie utrzymała

No to żyj na złość innym. Znajdź przyjemność w zmaganiu się z życiem. Daj sobie czas, jeszcze jesteś młoda.

Napisalam wyraznie, ze jestem na (czyims) utrzymaniu :/