Bajka.

W pewnym miejscu, w pewnej dolinie żył sobie hipopotam ;p Rodzice nazywali go pieszczotliwie „Smerfik” ;p Owe zwierzątko było, miłe, sympatyczne a nade wszystko uwielbiało rozśmieszać inne zwierzątka ;p Jego przyjaciele cenili sobie jego niezwykłą zdolność jaką było poczucie humoru ;p Pewnego dnia Smerfik postanowił się przejść…trapiły go problemy dnia codziennego… ; ) Spacerował, spacerował, myślał, zastanawiał się….i tak w kółko. Nagle…doszedł do strumyka…potknął się i wpadł. ! - o w mordkę ! krzyknął uśmiechając się ; p Woda była cieplutka ;p chlapał się, cieszył się, skakał a przy tym robił sporo szumu ;p czuł się wspaniale ;p radość zagościła na jego mordce i głośna wrzawa na ustach : - łiiiiiiiiiiii ! ;D woooooooooooodaaa ! aaaaaaaa ; D Po dłuższej chwili spędzonej na zabawie w wodzie, usłyszał dziwny dzwięk…w nieopodal położonym lesie ;p dźwięk nie był zwyczajny…wręcz nie do opisania. Przejęty tym co usłyszał Smerfik udał się do źródła dźwięku…idąc przez las, gdzie wróbelki na przemian „spiewały” z wronami…wdepnął w…kupę ; D - o mamusiu. !! no jak tak można….na środku drogi…wrzasnął drapiąc się go głowce; p Smerfik nie zląkł się, ze los mu rzuca kłody pod nogi…szedł dalej. Zmęczywszy się , usiadł na kolanach. Opuścił głowę...i ujrzał ślady ; ) ślady małych stópek ;p -mam trop ! pomyślał… -znowu to słyszę…co to za dźwięk ?! może trzeba podążać za śladami ? I tak też zrobił. Po chwili podążania za śladami…trafił pod same „schody” wodospadu ;p Piękna góra wody zlewała się z samej góry na sam dół, wydając przy tym szum podobny do fal morskich ;p sam wodospad był zachwycający, piękny i niezwykły w sam w sobie. Natura cieszyła jego oczy ; ) ; p Zwieńczeniem tego całego piękna była istotka o oczach Aniołka, która pluskała się w tym „cudzie natury” ;p Podstępnie schował się za kamieniem i obserwował stworzenie, które go tak zauroczyło, ze poczuł dziwny powiew czegoś innego…czegoś niezwykłego ; ) patrzył i patrzył…momentami to się nawet gapił…lecz nie bezczelnie ale z zachwyceniem w oczach. ;p Smerfik jak to Smerfik…kichnął w momencie najmniej odpowiednim…; D -głupi kichek !! szepnął…mając nadzieje, ze nikt nie usłyszał… Lecz nadzieja pozostała tylko nadzieją... Istotka zamarła w bezruchu. Powoli przekręcała główke w strone szumu/szmeru, który usyszała…lecz nadeszły ją pewne wątpliwości po chwili, czy aby na pewno nic się jej nie przywidziało…bowiem szum wodospadu był piękny dla ucha lecz często zmienny…nigdy taki sam..; ) Istotka postanowiła się rozejrzeć…postawiła sobie za cel sprawdzenie wszystkich kamieni, które leżały przy wodospadzie ;p Smerfik czuł jak oblewa go pot…było to nowe uczucie dla niego, czuł się dziwnie ;) niczym małpa, która dostaje jabłko a nie banana xd Słyszał, ze zbliża się do niego ów postać…woda dziwnie rozchodziła się, wydając przy tym cichuteńki szmer… Była coraz bliżej, bliżej z każdą sekundą, woda drżała, szmer się „unosił w głos” coraz bardziej… Postać podpłynęła pod kamień Smerfika…uśmiechnęła się ;D a wręcz śmiała się na potęgę. !! ;D Smerfik postanowił się schować….zanurkował…lecz ogon mu wyraźnie wystawał i trząsł się jak galareta ;p - Tej. ! kolego. ! co Ty tutaj robisz ? zapytała nie mogąc powstrzymać się od śmiechu ;p -yyyy…ja…..ten…no….przechodziłem obok…i….ten…no…yyyy… -yhym ;p już się nie tłumacz ;p rozbawiłeś mnie ; D rzadko to się komuś udaje, oj bardzo rzadko…;p lecz nie usprawiedliwia Cie to, ze mnie podglądałeś ;/ -wynagrodzę Ci to. ! przepraszam….skruszony wypowiedział słowa, które odmienią jego dotychczasowe zycie… -Mam na imię Semper ;p Semper Fidelis . a TY ? - Ja jestem Smerfik ;p – cichutkim głosem powiedział, licząc na podtrzymanie dyskusji…:) Rozdział 2 I o dziwo udało to mu się. ! dyskusji nie było końca….rozmawiali o wszystkim ;p kazde z nich czuło po tych paru minutach, ze dużo ich łączy ;p Nim się obejrzeli nastał wieczór ;p mgła się wzniosła ponad wodą, chmurki przykryły Ksieżyc, który mimo wszystko oświetlał ich twarze ;p -Fajny naszyjnik ;) wydukał z siebie zawstydzony Smerfik -A TY nie powinieneś już zmykac do domu ?! ostro odpowiedziała Semper Fidelis -Powinienem, Powinienem… Udał się domu. Połozył się na wyrku i zasnął… Drrrrrrrrrrr ! drrrrrrrrrrrrr ! drrrrrrrrrrrrrrrrrr ! ; DDD - GŁUPI BUDZIK. !! wrzasnął Smerfik. ! – pierdziele nie wstaje, a co ?! ;D nie można ?! można. ! ha. ! ; DDD -Hipopotanku mój kochany….sniadanko ;D – zawowała mama A Smerfik był strasznym łakomczuchcem….jak taka Pani z Olsztyna :D ;p Po skonsumowaniu sniadania, w głowe weszła mu myśl…myśl, która składała się z 2 wyrazów…Semper Fidelis. ; ) Zaintrygowany tą nazwą owego zwierzątka postanowił sprawdzić to ;p - hmm…”zawsze wierny” ? hmm…ciekawe, ciekawe…;p Jeszcze bardziej zaczęła Smerfika interesować tajeminicza postac… ;p lecz w głowie mętlik…”czy ją jeszcze ujrzę ?! dlaczego tak się nazywa ?! ” Mijały kolejne miesiące, dni….a On dalej rozmyślał ; ) nie raz udawał się pod miejsce w którym po raz pierwszy ujrzał to co ujrzał ;p Mineły 3 miesiące… Nastała zima…wyjątkowo zimna i mroźna ; ) Dni były coraz krótsze, wieczór graniczył się z nocą, a sieg padał i padał ; ) Aura nie sprzyjała ;p Nasz Hipopotam nie lubił zimy…było mu bardzo smutno ; ) W zime stracił swojego brata…Alberta ; ) w kazdą zime wspominał braciszka przy ciepłej herbatce i dobrej lekturze ; ) Mimo czasu jaki minął od pierwszego pójścia do wodospadu…myśli były tak silne ale tez rozmowa z „Aniołkiem” wydawała się jakby była wczoraj… -musze tam pójść. ! po prostu musze. !! - serduszko wołało do niego.. -zostań. ! zimno jest . ! – apelował rozum… Ciąg dalszy nastąpi… kontakt: pan.romantyk@onet.pl