22 lata i zero życia

Tak jak w temacie, mam 22 lata i praktycznie żadnego życia prywatnego. Tak się złożyło że pracuję już w zawodzie, jestem tech. farmacji i to jest w sumie cały mój świat. Byłam zafastynowana że mogę pracować w zawodzie, możliwością pracy w dobrze renomowanej aptece. Jednak powoli zaczyna mi doskwierać samotność a ja średnio mam jak kogoś poznać. Jeżeli chodzi o poznanie kogoś w pracy to wiadomo, nie chcę łączyć zawodowego życia z prywatnym. Jacyś faceci interesują się mną, niekiedy zagadują no ale to jest praca i nie chcę w ten sposób a jak pisałam z kolei po godzinach pracy nie mam gdzie kogo poznać w sumie mało gdzie wychodzę, jestem raczej typem domatorki.

niestety ale tak u wiekszosci ludzi wyglada zycie, gdy nie zwiaza sie w trakcie nauki, potem w doroslym zyciu owianym wylacznie pracą (co jest normą) bardzo ciezko poznac kogokolwiek moja znajoma w tym roku przekracza 30stke i nie poznala nikogo od czasu rozstania (to juz bedzie 8 lat)

To mnie ktoś pocieszył, nie ma co :D Chyba pora sobie kupić drugiego kota :)

nie masz znajomych? nie masz z kim wyjść? zawsze mozesz poznac gdzies jesli nie zupelnie obca osobe, to znajomego twoich znajomych :D 22 lata to malutko! masz czas!

Ja mam 26 lat i od zawsze jestem sam. W szkole nie miałem powodzenia, byłem brzydalem z trądzikiem. Teraz wyglądam ok, tylko wtedy, kiedy chciałem sobie pociupciać, to nie miałem powodzenia, a teraz kiedy już mi na tym nie zależy, to akurat wyładniałem. Nic mi po tym. Inna psychika niż w tamtych latach.