Jest mi smutno..

Kiedy po całym dniu usiądę w moim ulubionym fotelu pomyślę o wszystkim. Nagle moje życie zaczyna się rozpadać. Ile to radości i żalu przeżylam, ile to przygód doswiadczylam, teraz mimo młodego wieku umieram z emocjonalnej starości. Moje drogi zamyka czas. Pomyślę,jeszcze rok i będzie za późno. Najgorszy jest głos w mojej głowie, mówiący- już przecież nie żyjesz. Po co się starasz zmieniać czas, najgorszy wróg Was? A ja wtedy pomyślę - hmm, tak, lepiej, gdy kolejny dzień usiądę w swoim ulubionym fotelu i pomyślę właśnie tak.