Życie

Moje życie to psami porażek.Od dzieciństwa byłam porównywana do starszej kuzynki która razem z siostrą moja rodzina mnie gnębiły .Czułam się gorsza i byłam tak traktowana .Mój ojciec jest alkoholikiem.Mama nie reagowała gdy mi dokuczano ,albo Szadek zbił mnie pasem (przez wyrwana klamkę przez babcię).W szkole też mnie gnebiono i poniżano codziennie .Nie mam koleżanek , świętego spokoju w pracy też ciężko .Siostry rodzonej nienawidze do tego stopnia że irytuj mnie jej przyjazd do domu .Rodziców też nienawidse bo zniszczyli !i życie od dzieciństwa .Biorę leki uspokajające a mam 22 lata.

Kobieto pracujesz, wyprowadz sie z domu, rozpocznij zycie na nowo. Idz na terapie, odetnij sie od swojej przeszlosci i pracuj nad tym, by byc szczesliwa. Ciesz sie, z zapachu swiec, z odwiedzin kolezanki, z pieknie wysprztanego pokoju, ze zrobionej biegiem rundy wokol blokow przy akompaniamencie muzyki na sluchawkach. Zacznij dzialac zamiast sie skarzyc. Skarz sie tylko u terapeuty, do ludzi wychodz z usmiechem i nawiazuj pozytywne relacje. Tego Ci zycze.hej.

Dziwna gościu