Wypalenie...

Dziewczyny, troszkę się muszę wyżalić, troszkę proszę o radę - co wy zrobiłybyście w mojej sytuacji. Moja pierwsza poważna praca. Zaczynałam z b. niskimi kompetencjami, ale byłam bardzo zaangażowana. Aktualnie - jestem managerem b. wysokiego szczebla. Cztery lata ciężkiej pracy i chęci. W aktualnym miejscu zatrudnienia więcej już nie osiągnę - nade mną jest tylko prezes (jest świetnym przełożonym) i po części dyrektor, choć on ogólnie nie ingeruje. Zarabiam b. dobrze.

Problemem jest jednak to, że przez ten ciągły stres i życie w biegu chyba się wypalam. Ogólnie swoją pracę lubię. W ostatnim czasie jednak wiele rzeczy się pokomplikowało, spora część załogi "się wymieniła" - jesteśmy w trakcie wdrażania nowych. Tę samą pracę muszę ogarnąć 50% mniejszą załogą. Jest to sytuacja przejściowa - tyle tylko, że to trwa od września ubiegłego roku. Osoby, które pracują dłużej już wymiękają, tracą zapał i nadzieję, że będzie dobrze. Ja sama daję z siebie wszystko - pracuję po 14-16h/dziennie. Staram się choć trochę odciążyć zespół, ale sama już tracę wiarę, że będzie dobrze. Nie potrafię ich już zmotywować...

Wiem, że podobną pracę znalazłabym w 5 minut. Ale najzwyczajniej w świecie szkoda - raz, że jestem mocno zaangażowana emocjonalnie. Dwa - lubię szefa i byłby to trochę cios dla niego. On sam zdaje sobie sprawę z sytuacji jaka jest w biurze, ale tak naprawdę nic nie może zrobić - o dobrych pracowników ciężko. Wdrażanie trwa. Ale tak naprawę ileż można? To już pół roku takiej orki i wysiadam. Chciałabym po prostu pożyć... Zostałybyście na moim miejscu? Niby wszystko zmierza już ku dobremu, ale z tyłu głowy siedzi myśl, że zawsze coś wyskoczy i zawszę będzie podobnie... A może któraś z was poradziła sobie z taką sytuacją? Nie wiem, jak mam się odstresować, skoro nawet wyspać się nie mam kiedy...