Jestem załamana!

Nie mogę już tego znieść. Matka ma mnie gdzieś, mieszkam u siostry z jej mężem i dziećmi. Widzę i czuję, że jej to się nie podoba, gdyby nie to, że się uczę nic by nie stało na przeszkodzie ani mi ani im żebym poszła do pracy i się wyprowadziła. Nie uczę się w dziennej szkole, bo zwyczajnie brakowało mi pieniędzy. Mam jedynie rentę, a do rachunków się dokładam i do jedzenia tez. Zostaje mi tak naprawdę na opłacenie szkoły i chociaż trochę dla siebie. Mam już dość! Dość! Dość! Nie mogę jechać nawet do koleżanki, spotkać się ze znajomymi ze starej szkoły przez co ich trace. Chciałam gdzieś iść pracować, ale osób z liceum nie chcą brać, studentów zazwyczaj szukają. Nie mam siły się uczyć, a jak już się uczę to nie mogę zrozumieć np matmy, a o korepetycjach mogę zapomnieć, a z racji mojego toku nauczania nie mam kontaktu bezpośrednio z nauczycielem, jedynie dostaje materiały masakrycznie okrojone. Na tym skończę. Jestem bliska zrobienia czegoś głupiego i już teraz wiem, że to byłby mój największy błąd w życiu, to już jest błąd, że o tym w ogóle pomyślałam. Dlaczego nie mogę mieć normalnych rodziców?! Dlaczego nikt mnie nie chce?! Dlaczego ten świat jest taki popaprany?! Jak się z tym pogodzić?