jestem coraz słabsza psychicznie

Mam 17 lat, dostałam się do najlepszego liceum w moim mieście, specyficzna klasa prowadząca wyścig szczurów... Zaczęło się chyba od tego, że nie mogłam się odnaleźć w klasie teraz niby rozmawiam z kilkoma dziewczynami (4) ale wydaje mi się, że jestem tak na dokładkę, że tak w sumie to nie mam z nimi czasie tematów do rozmowy Zrobiłam się leniwa, wysoki poziom szkoły trochę mnie przytłoczyl często uczę się na ostatnią chwilę, ale nie biorę udziału w wyścigu szczurów, mam chłopaka jest 4 lata starszy, jesteśmy ze sobą niecały rok i bardzo mnie wspiera, od pewnego czasu widujemy się mnie bo pracuje w dwóch pracach i studiuje w weekendy, bo pomaga swojej mamie finansowo i zadeklarował się zabrać mnie na majówkę w góry tak na rodzice naszą. Moi rodzice niegdy nie mieli ze mną problemu, nie pije, nie pale, bo to moj wybór, nigdy nie mieli problemu z moim zachowaniem, z tym żebym się uczyła, i wydaj mi się że z moim dwóch sióstr które mam to właśnie mną się najmniej przejmują bo wiedzą, że sobie ze wszystkim poradzę, nie zauważylibu nawet gdybym zaczęła uciekać z lekcji albo mieć słabe oceny bo sprawdzają je raz na pół roku.. jestem strasznie skrytą osobą.. Od pewnego czasu zauważyłam, że jestem strasznie przemęczona, mam niższa samoocenę niż zwykle wydaje mi się, że jestem brzydka gruba, chociaż tak w realu tak źle ze mną chyba nie jest, cały czas się zanizam mówię, że jestem słaba, że mi się nie uda brak mi wiary w siebie, ostatnio zaczęłam miewac dziwne myśli, że nic mi w życiu nie wyjdzie, że źle napisz matury, wybiorę źle studia, nie znajdę pracy, że zachoruje, albo będę bezpłodna, że moje dziecko kiedyś urodzi się chore, że mój chłopak mnie kiedyś zdradzi, że stracę kogoś bilskiego.. Cały czas. Wkoło mam takie myśli, łatwo jest mnie zranić, przez to, że nie mogę się widzieć tak często z moim chłopakiem, starannie mi go brakuje, jestem dla niego oschla za to z ecie możemy się spotkać, jak się widzimy i np. Za długo ze mną żartuje robi mi się przykro i potrafię się rozplakac.. Mam cały czas myśli, że nas związek się rozpadnie, że on mnie zdradza, że zostawi.. On się na mnie gniewa bo nie wie co przechodzę, strasznie źle się czuję psychicznie. Wracając ze szkoły każde się i śpię wstaje wieczorem.. I tak co którys dzień.. Nie chcę mi się nic, wszystko odkładam na ostatnią chwilę.. nocami cały czas płacze nie.mogę się powstrzymać.. Boję się promawiac z mamą tata, chłopakiem... Bo z rodzicami mam słaby kontakt ostatnio bo mój tata nigdy nie był.zbytnio czuły, a mama często wyjeżdża, a jeśli chodzi o chłopaka boję się, że się odstraszy.. Chciałam iść do psycholog szkole ale nie wiem co bym miała ppwoediizec.. Co ze mną jest, co mam zrobić?