Choroba a miłość

Jestem chora mam 38.5 stopni. Zachorowałam w czwartek, w piątek mój facet (1.5 roku razem ale mieszkamy osobno) nie wiedząc o tym zadzwonił z zapytaniem jak spędzimy weekend dowiedział się. Przyjechał w sobotę rano posiedział ze mną (a raczej z telewizorem) 3 godziny i stwierdził, że jest nudno i jedzie dalej. Nie protestowałam, chciałam sprawdzić czy faktycznie to zrobi zamiast się mną zaopiekować. Zapytałam tylko czy zrobi mi zakupy. Zrobił, wpadł z reklamówką rzucił na stół i wyszedł połowy produktów o które prosiłam nie kupił. Jak się ze mną żegnał to nawet nie był w tym samym pomieszczeniu poprostu zawołał z kuchni "to do zobaczenia". Ciekawe czy zdaje sobie sprawę, że oblał najważniejszy test od początku naszego związku. Cały wczorajszy dzień i noc myślałam i podjęłam decyzję: To koniec. W następny weekend się z nim spotkam i zakończe wszystko co nas łączy, nie przekona mnie. Mam prawie 30 lat i nie zamierzam za kilka lat prosić tutaj na forum o porady co zrobić z mężem na którego nie mogę liczyć i który ma mnie w głębokim poważaniu bo koledzy ważniejsi.

Bardzo dobra weryfikacja i bardzo dobra decyzja, cóż więcej mogę powiedzieć - gratuluję, rozsądna kobieto :) Oby było więcej takich, jak Ty!

Męzczyzna - egoista! Jak najdalej...

Dobrze, ale to tylko teoria. Znając życie to nie kiwniesz palcem. Będziesz z nim.

kochany decyzja podjęta :) Jakoś mi lżej chorować. Ja już z nim zerwałam tylko on jeszcze o tym nie wie.

masz w 100% racje

autorko prosba pociagnij ten temat (dodaj sobie o ulubionhych, ja tez tak zrobie) i napisz w nim pozniej o jego reakcji