Lęk przed bliskoscia...?

Witam, chciałabym aby ktoś pomógł mi zrozumieć sytuację między mną a bliską mi osobą i bez zbędnych emocji spojrzał na to z boku. Nasza znajomość na początku była głównie namiętnościa, ale z czasem bardzo go polubiłam i on przyznał, że mnie też. Problem w tym, że on boi się poważnego związku, ogólnie jestem jego pierwsza dziewczyna, nigdy wcześniej nie miał bliskiej relacji emocjonalnej ani kontaktu seksualnego z żadną kobietą, mimo tego, że chociażby wizualnie jest przystojny więc na pewno kogoś by znalazł już wcześniej. Twierdzi, że nie jest w stanie poświęcić się w całości żadnej osobie, nie chce żeby ktokolwiek go osaczal, że poważna relacja oznacza dla niego utratę siebie. Że po prostu nigdy nie był i może nie być w stanie tego zrobić. Sam nie jest osobą zbyt towarzyską, ma kilku kolegów od wspólnych zainteresowań, ale jak twierdzi nie przepada za ludźmi i nie interesują go oni. Ostatnio wybuchnelam emocjonalnie, poczułam że muszę mu wszystko powiedzieć, miało to być nasze ostatnie spotkanie, bo męczę się z tym. Skończyło się na tym, że oboje plakalismy sobie w ramionach i ostatecznie nie rozstalismy się. Poza jego podejściem jest mi z nim cudownie, dlatego nie chciałam tego kończyć, on też. Gdybym tylko miała pewność, że to lęk a nie egoizm, że jest to związane z problemami osobowosciowymi myślę, że wytrzymalabym, staralabym się to delikatnie przelamywac w nim...niech ktoś mi pomoże, ja jestem zupełnie inną osobą, uwielbiam bliskość więc kompletnie tego nie rozumiem :/

A po ile macie lat?

Oboje powyżej 20, ja o kilka lat starsza

Jesteś starsza ,to i bardziej dojrzała emocjonalnie i doswiadczona.Może on jeszcze nie jest gotowy na związek skoro tak emocjonalnie podchodzi do wszystkiego.Poza tym jesteś jego pierwszym doświadczeniem w seksie ,może po prostu chce trochę szerzej rozejrzeć się w tym temacie.

Pomyslalabym, że to zwykle wyrachowanie i egoizm z jego strony...choc na początku oboje myśleliśmy głównie o jednym...ale gdy patrzę na niego to widzę, że to taki typ osoby zamkniętej w sobie, trochę zagubionej, nielubiacej szumu wokół siebie, nieprzepadajacy za imprezami itp. Inaczej bym pewnie myślała, gdyby miał już jakieś kobiety, bogate życie towarzyskie a tak to nie wiem czy to po prostu jakiś problem w nim samym, strach przed odpowiedzialnością...w jego wieku ludzie łączą się w pary przecież

Kolejna terapeutka amatorka...

Czyli nie analizować i wszystko przyjąć wprost?

Znaleźć normalnego a nie zaburzonego bo i tak nic tego nie będzie

Obawiam się, że nigdy nie znajdę tzw. normalnej w standardowym pojęciu osoby, ja po prostu przyciagam takich ludzi od zawsze, sama miewam epizody depresyjne, moje życie było dość burzliwe i też czasami ciężko mi się odnaleźć. Ja po prostu zawsze odnajde taką osobę w tłumie i nawiązuje z nią bliższa relację, czy to przyjaźń czy miłość.

No to nie. I chuj. W życiu tacy ludzie mają do nas dostęp jakim pozwolimy. Proste.

No cóż, dobieramy sobie często najbliższe osoby pod kątem przeżyć, wrażliwości itp. czyli po prostu kogoś kto w jakiś sposób nas rozumie

Up

życie