Nie lubie grubych....

Tzn.. chu.... mnie obchodzi czy ktos gruby czy chudy... lubie takich srednich.. przyklad dziewczyna 166cm i waga hmm 66kg .. wiadomo sa ludzie w wieksza waga a wygladaja jak anemicy ;-) nie lubie jednego typu grubasow.. piszacych , mowiacych ze sie odchudzaja ze probuja diet ze chca schudnac ale to geny... itd... wydaje mi sie ze ketoda jest prosta.. po 1 nie wpierdalasz.. po 2 zaczynasz sie ruszac.. po 3 trwasz w punkcie 1 i 2.. efekty jojo itd... ludzie to naprawde dla debili.. moj kolega wazyl 128kg i w 3 miesiace schudl do 88.. w ciagu kolejnego miesiaca przytyl do 90kg i ta wage ma do dzis.. efekt yoyo 2kg... pseudo yoyo.. nie ma czegos takiego jak efekt yoyo w biednych krajach... jak nie zrecie to nie ma nadwagi i yoyo.. proste... i zeby nie bylo szanuje i chudych i grubych.. koles czy babka moga miec 500kg ale lubie ludzi ktorzy mowia jestem gruba czy gruby.. bo kurwaaa lubie jesc i mi dobrze.. ale jak slysze schudlabym ale... geny , yoyo, diety , nie mam czasu... kurwaa wystarczy nie jesc na nie jedzenie nie potrzeba czasu

Tez tak mam... i rozumiem co innego byc grubym bo sie lubi jesc a co innego plakac ze nie da sie schudnac zle czuc sie z waga i jesc

Ja poznałam dużo sympatycznych i ciekawych grubych jak i chudych ludzi. W życiu różnie bywa, wiec nie oceniam i tyle.

Piszesz to z poziomu zdrowej osoby, a są ludzie rzeczywiście chorzy, na których to nie działa i wbrew pozorom jest ich sporo. Ja też jestem w miarę zdrowa, choć mam pieprznięty metabolizm, ale nie jem chleba, słodyczy, fastfoodów, sporo ćwiczę i mam ładną figurę. Moja najbliższa przyjaciółka z kolei jest strasznie gruba, ale ja znam ją dobrze i wiem, co je. Na śniadanie jedna kanapka, w dodatku żuje ją bardzo powoli, obiad 1/3 normalnej porcji, na deser czasem jakiś owoc, choć ostatnio i to ograniczyła, na kolację jedna kanapka albo nic nie je. Nie słodzi, nie je słodyczy, nie wiem, ile waży, ale tak na oko 120. I na pewno nie podjada, bo byłam z nią kiedyś non stop od rana do wieczora przez 3 tygodnie i tyle tylko jadła. W dodatku ona nie może jeść niektórych rzeczy, w tym pewnych surowych warzyw. Jest strasznie schorowana, ma m.in. niedoczynność tarczycy i wadę serca, przez którą nie może mocno wysiłkowo ćwiczyć. A mam też drugą koleżankę, która waży ok. 45-50kg przy 170cm i je tak: na śniadanie 10-14 kanapek, 2 śniadanie: 2 bułki, 2 jogurty, drożdżówka, batonik, obiad: 10 ziemniaków, 3 kotlety, dużo surówki, zupa ze 3 talerze, podwieczorek: zapiekanka / hamburger, 3 snickersy, kolacja: 14 kanapek, po kolacji: 4 bułki na noc. Patrząc na jej figurę pomyślałabyś, że ona bardzo zdrowo je. A tu nie. I myślę, że ona też jest na coś chora, bo co zje, to szybko się za przeproszeniem wypróżnia i wygląda jakby non stop była głodna - jedzenie po prostu przez nią przelatuje.

Przeczytaj do konca.. osoby chore ktore nie moga schudnac albo zdrowe grube czujace sie dobrze nie sa dla mnie problemem..

I tak rozumiem ze sa osoby ktore zjedza slonia i sa szczuple.. ja sam wiem ze nie wsszystko moge jesc ale.. jesli ktos zdrowy nie umie schudnac bo wpierdala a jest mu zle z otyloscia to chyba cos jest z ta osoba nie tak.. chodai mi o taki typ czlowieka a nie o osobe chora.. chyba nie ma na swiecie osoby ktora wiedzac ze ktos jest na cokolwiek chory smialaby sie z tego badz tego nie akceptowala. Oczy2iscie pomijam takie przypadki i choroby jak np alkoholizm.. i moja droga nie jedzenie chleba itd dotyczy wiekszosci mezczyzn i kobiet i to nie wina metabolizmu.. po prostu to wina spilchaniaczy itd itd.. niestety takie czasy.. plus malo kto mialby wgl czas robic kazdy produkt samemu.. tak jak i czerpqc naturwlne srodki..

"chyba nie ma na swiecie osoby ktora wiedzac ze ktos jest na cokolwiek chory smialaby sie z tego badz tego nie akceptowala. Oczy2iscie pomijam takie przypadki i choroby jak np alkoholizm.. " - zdziwiłbyś się. Zdziwiłbyś się mocno. Jest całkiem sporo chorób, które są społecznie nieakceptowane, nie tylko alkoholizm i inne uzależnienia. Ze względu na przyczynę braku akceptacji podzieliłam te choroby na dwie zasadnicze grupy: - nieakceptowane ze względu na przyczynę zachorowania - i tutaj mamy np. AIDS czy choroby weneryczne, - nieakceptowane ze względu na objawy, wymieniając wśród nich choroby psychiczne, ADHD czy właśnie wszelkie choroby, których objawem jest otyłość, a więc zwłaszcza niedoczynność tarczycy, Hashimoto, zespół policystycznych jajników czy zespół/choroba Cushinga, na którą ja osobiście choruję. Zdecydowana większość mojego środowiska nie toleruje otyłości w żadnym przypadku i bez względu na przyczynę, nawet jeżeli jest ona wywołana chorobą. Jeśli ktoś jest całe życie szczupły i nagle w ciągu 2 lat tyje 50 kg, to chyba żadna w miarę rozgarnięta osoba nie uzna, że to od jedzenia. Jeśli ktoś ma tendencję do nadmiernego tycia zakodowaną w genach, to zazwyczaj widać to od wczesnego dzieciństwa. Być całe życie szczupłym i przytyć kilkadziesiąt kilogramów w stosunkowo krótkim czasie - to zupełnie co innego i daje do myślenia, że taka osoba jest chora. A mimo to dostawałam psychiczny łomot, nawet od osób, które doskonale wiedzą, że jem to samo i tyle samo co przez całe życie (a przez owo całe życie ważyłam 56 kg), w tej chwili nawet mniej i to o tyle mniej, że mi się z głodu nieraz łzy do oczu cisną. Ale oni nie przyjmują tego - ŻRESZ JAK ŚWINTUCH, TO WSZYSTKO TWOJA WINA I KROPKA!!! Wsparcia w chorobie nie zaoferują zero. Więc to nie do końca tak jak piszesz niestety...